Discussion of feminine nouns in -ις derived from masculine -ης, with place-names and ethnics as examples and notes on accent and spelling variants.
Ἀνακρέων ἀπὸ Ἀθάμαντος, ὃς πρῶτον αὐτὴν ἔκτισεν. Μεταποντίς. οὕτως πρότερον ἐκαλεῖτο Σύμη νῆσος. Γιγαντίς. οὕτως τινὲς τὴν Ἀρκαδίαν φασίν. Ἐλεφαντίς. οὕτως Παρθένιος Ἐλεφαντίνην νῆσον Αἰγύπτου φησίν. Ζυγαντίς πόλις Λιβύης. Ἑκαταῖος Ἀσίας περιηγήσει. Ἰπνουντίς ἡ Ἥρα, Ὀδομαντίς, Σιμουντίς, Σκιλλουντίς, Σολουντίς, Ταυλαντίς, Τευθραντίς, Φλιουντίς. Τὸ δὲ Σάργαντις πόλις Αἰγύπτου βαρύνεται ὡς καὶ Βούναρτις πόλις Λιβύης 'ρ' παραληγόμενον. Τὰ εἰς 'ις' θηλυκὰ ἀπὸ τῶν εἰς 'ης' ἀρσενικῶν γινόμενα πρὸ μιᾶς ἔχουσι τὸν τόνον, ὁ κυνηγέτης ἡ κυνηγέτις, ὁ δεσπότης ἡ δεσπότις, ἀΐτης, ἀῖτις, ὁ πολίτης ἡ πολῖτις, πολιήτης πολιῆτις. Γέτης Γέτις· οὕτως δὲ ἐκαλεῖτο ἡ γυνὴ τοῦ Φιλίππου τοῦ Ἀμύντου, Μακέτης Μακέτις, ἀγρότης ἀγρότις, ἀγροιώτης ἀγροιῶτις, Μασσαγέτης Μασσαγέτις καὶ Μασσαγῆτις, ἴσως διὰ τὸ μέτρον. πρεσβύτης πρεσβῦτις, ἀλείτης ἀλεῖτις, ἀγυιάτης ἀγυιᾶτις, ὡς καὶ τὰ προπύλαια τοῦ ἀγυιέως ἀγυιάτιδες θεραπεῖαι λέγονται, Αὐσονῖτις Λυκόφρων (v. 44) «ὁ τῆς θαλάσσης Αὐσονίτιδος μυχούς». Αἰανῖτις διὰ διφθόγγου. Σοφοκλῆς δὲ Ἀανῖτιν γράφει δίχα τοῦ 'ι'. Ζεφυρῖτις Ἀφροδίτη καὶ Ἀρσινόη, ὡς Καλλίμαχος. Κυκνῖτις ἧς ὁ Κύκνος ἐβασίλευσε. Σοφοκλῆς ἐν Πηλεῖ. καὶ ἐν Ποιμέσι «βοὴν κυκνῖτιν». Ἀσκαλωνῖτις, Ναρβωνῖτις, Καρκινῖτις, πόλις Σκυθική, Λυχνῖτις Ἀρμενίας χώρα. Μενελαῖτις χώρα Αἰγύπτου, Ποταμῖτις γυνὴ Βήλου ἣ καὶ Ἀερία· οὕτω δ´ ἐκλήθη καὶ ἡ Αἴγυπτος. Πιτανῖτις χώρα καὶ νύμφη. Πορφυρῖτις πόλις Ἀραβίας κατὰ Αἴγυπτον, Προσωπῖτις
Anacreon, from Athamas, who first founded it. Metapontis: thus the island of Σύμη was formerly called. Gigantis: thus some speak of Arcadia. Elefantis: thus Parthenius says that there is an island of Egypt called Ἐλεφαντίνη. Zyganthis, a city of Libya; Hecataeus in the Circuit of Asia. Ipnoountis, Hera; Odomantis, Simountis, Skillountis, Solountis, Taulantis, Teuthrantis, Phliountis. But Σάργαντις, a city of Egypt, is accented with a grave, as also Βούναρτις, a city of Libya, having ρ as the penultimate. Feminines in -ις formed from masculines in -ης have the accent on the antepenult: ὁ κυνηγέτης ἡ κυνηγέτις, ὁ δεσπότης ἡ δεσπότις, ἀΐτης, ἀῖτις, ὁ πολίτης ἡ πολῖτις, πολιήτης πολιῆτις. Γέτης, Γέτις: thus was called the wife of Philip son of Amyntas; Μακέτης, Μακέτις; ἀγρότης, ἀγρότις; ἀγροιώτης, ἀγροιῶτις; Μασσαγέτης, Μασσαγέτις and Μασσαγῆτις, perhaps because of the metre; πρεσβύτης, πρεσβῦτις; ἀλείτης, ἀλεῖτις; ἀγυιάτης, ἀγυιᾶτις, just as the forecourt-attendants of the ἀγυιεύς are called ἀγυιάτιδες θεραπεῖαι. Αὐσονῖτις: Lycophron (v. 44), “the recesses of the sea of Αὐσονίτις.” Αἰανῖτις with a diphthong; but Sophocles writes Ἀανῖτιν without the ι. Ζεφυρῖτις: Aphrodite and Arsinoe, as Callimachus has it. Κυκνῖτις, over which Cycnus ruled; Sophocles in Peleus, and in Shepherds, “a κυκνῖτις shout.” Ἀσκαλωνῖτις, Ναρβωνῖτις, Καρκινῖτις, a Scythian city; Λυχνῖτις, a region of Armenia. Μενελαῖτις, a region of Egypt; Ποταμῖτις, wife of Belus, who is also Ἀερία; thus too Egypt was called. Πιτανῖτις, a region and a nymph. Πορφυρῖτις, a city of Arabia near Egypt; Προσωπῖτις.