αἰπόλος προπαροξύνεται ὡς καὶ τὸ ὑμέναιος. τὸ δὲ Ἀθήναιος κύριον προπαροξύνεται εἰς διαστολὴν ὡς καὶ τὸ ἀγόραιος. Τὰ τρισύλλαβα ἀπὸ 'α' ψιλουμένου ἀρχόμενα προπερισπᾶται, Ἀλκαῖος, ἀκμαῖος, Ἀνταῖος, Ἀρναῖος—γέγονε δὲ παρὰ τὴν ἀρὰν ἀραῖος καὶ πλεονασμῷ τοῦ 'ν' ἀρναῖος ὁ εὐκταῖος τῇ μητρὶ γενόμενος —ἀρχαῖος, ἀντραῖος. Εὐριπίδης ἐν Αἰγεῖ. * Τὰ διὰ τοῦ 'αιος' τρισύλλαβα ἔχοντα τὴν πρώτην συλλαβὴν εἰς σύμφωνον καταλήγουσαν προπερισπᾶσθαι θέλει, χερσαῖος, ὀρφναῖος, ἑρσαῖος, ἀρχαῖος, Ἀρναῖος, Τρικκαῖος, Ἑρμαῖος, Ὀρθαῖος, Τυμφαῖος ὄνομα ἔθνους, Μενδαῖος, βαρκαῖος εἶδος ἰχθύος, Βυσναῖος ἔθνος Βεβρύκων ἀπὸ Βύσνου βασιλέως αὐτῶν ὑπὸ Ἴλου φονευθέντος. τὸ δὲ Ἕρμαιος πρὸς ἀντιδιαστολὴν διάφορον τόνον ἀνεδέξατο. * Τὰ διὰ τοῦ 'αιος' τρισύλλαβα ἔχοντα τὴν πρώτην διὰ τοῦ 'υ' προπερισπῶνται οἷον ὑλαῖος, χυδαῖος, Λυαῖος, λυγαῖος καὶ Τρυγαῖος ὄνομα κύριον, ὅ τινες προπαροξύνουσιν ὡς ἀπὸ τοῦ τρυγῶ ῥήματος τῆς δευτέρας συζυγίας τῶν περισπωμένων. * Τὰ διὰ τοῦ 'αιος' τρισύλλαβα, ἔχοντα ἐν τῇ πρώτῃ συλλαβῇ τὸ 'ι' μὴ ἀπὸ ῥημάτων, προπερισπῶνται, Βιλλαῖος ὄνομα ποταμοῦ, Ἰμαῖος ὄνομα κύριον. Νισαῖος, Πισαῖος, Κρισαῖος, Θιαῖος. τὸ δὲ βίαιος, δίκαιος προπαροξύνονται, τὸ δὲ Φίλαιος, Τίμαιος, Νίκαιος ἀπὸ ῥημάτων. Τὰ διὰ τοῦ 'δαιος' προπερισπᾶται, Ἰουδαῖος, χυδαῖος, Χαλδαῖος οἱ πρότερον Κηφῆνες. Ἑλλάνικος ἐν πρώτῳ Περσικῶν «Κηφέως οὐκέτι ζῶντος στρατευσάμενοι ἐκ Βαβυλῶνος ἀνέστησαν ἐκ τῆς χώρας καὶ τὴν γῆν ἔσχον.... οὐκέτι ἡ χώρη Κηφηνίη καλέεται, οὐδὲ οἱ ἄνθρωποι οἱ ἐνοικέοντες Κηφῆνες, ἀλλὰ Χαλδαῖοι». εἰσὶ δὲ καὶ Χαλδαῖοι ἔθνος πλησίον τῆς Κολχίδος. Σοφοκλῆς Τυμπανισταῖς «Κόλχος τε Χαλδαῖός τε καὶ Σύρων ἔθνος». σπουδαῖος, ῥαγδαῖος, σταδαῖος, Ἀριδαῖος,
αἰπόλος is accented on the antepenult, as also ὑμέναιος. But the proper name Ἀθήναιος is accented on the antepenult by way of distinction, as also ἀγόραιος. Trisyllables beginning with a smooth ‘α’ are circumflexed on the penult: Ἀλκαῖος, ἀκμαῖος, Ἀνταῖος, Ἀρναῖος—formed from ἀρά as ἀραῖος, and with addition of ‘ν’ ἀρναῖος, ‘he who became an object of prayer to his mother’—ἀρχαῖος, ἀντραῖος. Euripides in Aegeus. Trisyllables in -αιος whose first syllable ends in a consonant are regularly circumflexed on the penult: χερσαῖος, ὀρφναῖος, ἑρσαῖος, ἀρχαῖος, Ἀρναῖος, Τρικκαῖος, Ἑρμαῖος, Ὀρθαῖος, Τυμφαῖος, the name of a people, Μενδαῖος, βαρκαῖος, a kind of fish, Βυσναῖος, a people of the Bebryces, from Βύσνος their king, slain by Ilus. But Ἕρμαιος, by way of contrast, has taken a different accent. Trisyllables in -αιος whose first syllable contains ‘υ’ are circumflexed on the penult, e.g. ὑλαῖος, χυδαῖος, Λυαῖος, λυγαῖος, and Τρυγαῖος, a proper name, which some accent on the antepenult, as if from the verb τρυγῶ of the second conjugation of circumflexed verbs. Trisyllables in -αιος having in the first syllable ‘ι’ not derived from verbs are circumflexed on the penult: Βιλλαῖος, the name of a river, Ἰμαῖος, a proper name; Νισαῖος, Πισαῖος, Κρισαῖος, Θιαῖος. But βίαιος and δίκαιος are accented on the antepenult, whereas Φίλαιος, Τίμαιος, Νίκαιος are from verbs. Forms in -δαιος are circumflexed on the penult: Ἰουδαῖος, χυδαῖος, Χαλδαῖος, formerly called Κηφῆνες. Hellanicus in the first book of the Persica: “When Κηφεύς was no longer alive, they made an expedition from Babylon, rose up from the land and took possession of the country… the land is no longer called Κηφηνίη, nor are the people who dwell there called Κηφῆνες, but Χαλδαῖοι.” There are also Χαλδαῖοι, a people near Colchis. Sophocles in the Tympanistae: “both Colchian and Chaldaean and the race of Syrians.” σπουδαῖος, ῥαγδαῖος, σταδαῖος, Ἀριδαῖος,