Discussion of accentuation and syllable length in trisyllabic Greek adjectives ending in -ειος, with examples and exceptions; treatment of local/ethnic and toponymic forms, pleonasm, diphthong changes, and Homeric usages.
Τὰ εἰς 'ειος' ἐπιθετικὰ τρισύλλαβα ἔχοντα τὴν πρώτην φύσει ἢ θέσει μακρὰν πλὴν τῶν ἐχόντων τὸ 'η', περὶ ὧν εἴρηται, καὶ τῶν ἐχόντων ἔννοιαν τοπικὴν προπαροξύνονται, γλαύκειος, δούλειος, χρύσειος, δούρειος, χοίρειος, Κούρειος, ἄρνειος, κνίδειος, σίδειος. τὸ μέντοι Ὀλμειός, Ὀρνειός, Σπερχειός, Σπονδειός, Ἀζειός ἔθνος τῆς Τρῳάδος, ὃ καὶ Ἀζειῶται, ὡς κύρια ὀξύνεται. τὸ δὲ παιδεῖος ὁ παιδικὸς προπερισπᾶται. τὸ δὲ ἀρνειός κατὰ πλεονασμὸν ἔσχε τὴν 'ει' δίφθογγον· ἡ γὰρ ἀρνός γενικὴ μετάγεται εἰς εὐθεῖαν ὡς ἀρνός καὶ κατὰ πλεονασμὸν τῆς 'ει' γίνεται ἀρνειός ὡς ἀμνός ἀμνειός. καὶ τὸ ἀφνειός δὲ ὀξύνεται. τὸ δὲ οἰκεῖος, ἀστεῖος, ἀγρεῖος τοπικὴν ἔχουσιν ἔννοιαν. Τὰ εἰς 'ειος' τρισύλλαβα κύρια καὶ τὰ πλείω ὀνόματα ποταμῶν ὀξύνεται, Σπερχειός, Ἀλφειός, Πηνειός, Κητειός, Ἐπειός βασιλεὺς καὶ ἔθνος. οὕτως Ὅμηρος τοὺς Ἠλείους φησί. οὕτως δὲ ἐλέγοντο καὶ οἱ ἐν τῷ Δουλιχίῳ ὡς Ἐπαφρόδιτος παρατιθεὶς τὸν Ἀρίσταρχον ἐκδεχόμενον οὕτως. τὸ δὲ Ἀρνεῖος καὶ Δαρεῖος προπερισπῶνται. Τὰ εἰς 'ειος' τριγενῆ μὴ ἐθνικὰ προπαροξύνεται, εἰ ἀπὸ βραχείας ἄρχοιτο, βρότειος, τέλειος, φλόγειος, λύκειος, βόειος, γέγειος πλεονασμῷ τοῦ 'γ' ἀπὸ τοῦ γέα. τὸ δὲ Ἐπειός κύριον. τὸ δὲ φατειός κατὰ πλεονασμὸν ἔσχε τὴν δίφθογγον. * Τὰ εἰς 'ειος' ἐν τῇ πρώτῃ συλλαβῇ ἔχοντα τὸ 'α' μὴ καθαρὸν ἐπιφερομένων δύο συμφώνων μὴ σημαίνοντα μέρος σωματικὸν προπερισπᾶται, ἀνδρεῖος, Ἀργεῖος, Καδμεῖος, Βακχεῖος. τούτοις ὁμοίως καὶ τὸ ἀχρεῖος παρὰ τῷ ποιητῇ περιεσπάσθη. Διονύσιος μέντοι καὶ
The trisyllabic adjectival forms in -ειος that have the first syllable long by nature or by position—except those that have η, about which it has been stated, and those that have a local sense—are accented with the antepenult: γλαύκειος, δούλειος, χρύσειος, δούρειος, χοίρειος, Κούρειος, ἄρνειος, κνίδειος, σίδειος. Ὀλμειός, Ὀρνειός, Σπερχειός, Σπονδειός, Ἀζειός, a people of the Troad, who are also called Ἀζειῶται, are, as proper names, accented on the ultima. παιδεῖος, meaning ‘boyish’, has the circumflex on the penult. ἀρνειός acquired the ει diphthong by pleonasm; for the genitive ἀρνός is transferred to the nominative as ἀρνός, and by pleonasm of ει it becomes ἀρνειός, as ἀμνός becomes ἀμνειός. ἀφνειός too is accented on the ultima. οἰκεῖος, ἀστεῖος, ἀγρεῖος have a local sense. The trisyllabic proper names in -ειος, and most names of rivers, are accented on the ultima: Σπερχειός, Ἀλφειός, Πηνειός, Κητειός, Ἐπειός, a king and a people. Thus Homer speaks of the Ἠλεῖοι. And thus too were those in Δουλίχιον called, as Epaphroditus cites Aristarchus as interpreting it so. Ἀρνεῖος and Δαρεῖος have the circumflex on the penult. The three-gender forms in -ειος that are not ethnics are accented with the antepenult, if they begin with a short syllable: βρότειος, τέλειος, φλόγειος, λύκειος, βόειος, γέγειος, with pleonasm of γ from γέα. Ἐπειός is a proper name. φατειός acquired the diphthong by pleonasm. The forms in -ειος that in the first syllable have an impure α, with two consonants following, and that do not signify a bodily part, have the circumflex on the penult: ἀνδρεῖος, Ἀργεῖος, Καδμεῖος, Βακχεῖος. Similarly to these, ἀχρεῖος too in the poet is circumflexed. Dionysius, however, also…