Accentuation rules for Greek words ending in -ηλος and -ιλος with examples (place names, adjectives), noting gender and vowel-length effects.
Εὐρύηλος· οὕτως ἡ ἀκρόπολις τῶν Ἐπιπολῶν. Κάρμηλος ὄρος. Ὄλβηλος πόλις Μακεδονίας. Βάλακρος Μακεδονικῶν.... Ῥάκηλος πόλις Μακεδονίας. Σελευκόβηλος πόλις Συρίας. Φάρβηλος πόλις Ἐρετριέων. Ἄρβηλος ὁ Ἀθμονέως, ἀφ´ οὗ Ἄρβηλα πόλις Περσική. τὸ δὲ ῥιγηλός ἔχει θηλυκόν. Τὰ διὰ τοῦ 'ηλος' ὑπερδισύλλαβα ἁπλᾶ ἐπιθετικὰ ἔχοντα θηλυκὰ ὀξύνεται, σιγηλός, μιμηλός, ἀπατηλός, ὑψηλός, ὑδρηλός, χαμηλός, ὀμβρηλός, ὀκνηλός, ἀτυζηλός. Τὰ διὰ τοῦ 'ιλος' ἀρσενικὰ ἔχοντα τὸ 'ι' βραχὺ παροξύνεται· εἰ δέ τι προπαροξύτονον εἴη, ἢ πάθει γέγονεν ἢ γένει διαφέρει, ναυτίλος, Τρωΐλος, Ζωΐλος, Πενθίλος, ὀργίλος, Μυρτίλος, Χοιρίλος, Πορσίλος, Βανδίλος, φρυγίλος. Σποργίλος δῆμος Ἀττικός, Κορπίλος Θρᾳκῶν ἔθνος. Στράβων ζʹ. τὸ δὲ αἴγιλος θηλυκὸν προπαροξύνεται. τὸ δὲ κόϊλος ἀπὸ τοῦ κοῖλος κατὰ πάθος καὶ τὸ μύτιλος ὁ ἔσχατος καὶ τὸ πύτιλος προπαροξύνεται. σεσημείωται δὲ καὶ τὸ Νύκτιλος προπαροξυνόμενον. Τὰ εἰς 'ιλος' ὑπερδισύλλαβα, εἰ ἔχοι τὸ 'ι' ἐκτεταμένον, προπαροξύνεται, εἰ μὴ ἡ τρίτη ἔχοι τὸ 'α', ὃ προκατάρχει συμφώνων ἐν συλλήψει ὄντων, στρόβιλος εἶδος ὀρχήσεως, στροβιλός δὲ ἡ συστροφὴ τοῦ ἐχίνου, ἔσβιλος, ὅμιλος, Πάμμιλος, ἀλλ´ οὐκ ἐν συλλήψει τὰ σύμφωνα. τὸ δὲ Καδμῖλος ὁ Ἑρμῆς προπερισπᾶται ἔχον τὸ 'α' ἐπιφερομένων δύο συμφώνων ἐν συλλήψει.
Eὐρύηλος: thus is the acropolis of the Epipolae. Κάρμηλος, a mountain. Ὄλβηλος, a city of Macedonia. Βάλακρος, of the Macedonians…. Ῥάκηλος, a city of Macedonia. Σελευκόβηλος, a city of Syria. Φάρβηλος, a city of the Eretrians. Ἄρβηλος, the man of Athmon, from whom Ἄρβηλα, a Persian city. But ῥιγηλός has a feminine. The simple adjectival words in -ηλος, longer than disyllables, which have feminines, are accented on the ultima: σιγηλός, μιμηλός, ἀπατηλός, ὑψηλός, ὑδρηλός, χαμηλός, ὀμβρηλός, ὀκνηλός, ἀτυζηλός. The masculines in -ιλος, with short ι, are accented on the penult; but if any is accented on the antepenult, it has either arisen by a phonetic change or differs in gender: ναυτίλος, Τρωΐλος, Ζωΐλος, Πενθίλος, ὀργίλος, Μυρτίλος, Χοιρίλος, Πορσίλος, Βανδίλος, φρυγίλος. Σποργίλος, an Attic deme; Κορπίλος, a Thracian tribe. Strabo, book 7. But αἴγιλος, feminine, is accented on the antepenult. And κόϊλος, from κοῖλος by phonetic change, and μύτιλος, ‘the last’, and πύτιλος are accented on the antepenult. And Νύκτιλος too is noted as being accented on the antepenult. Words in -ιλος longer than disyllables, if they have lengthened ι, are accented on the antepenult, unless the third syllable has α, which is followed by consonants in a cluster: στρόβιλος, a kind of dance; but στροβιλός is the coiling of the sea-urchin; ἔσβιλος, ὅμιλος, Πάμμιλος—though in these the consonants are not in a cluster. But Καδμῖλος, Hermes, is accented with a circumflex on the penult, having α with two consonants following in a cluster.