Discussion of the place-name Φωριαμός and morphological/intonation (accentuation) patterns for Greek words ending in -αμος and -μος, with examples for -ιμος, -ομος, -υμος and rules about proparoxytone/oxytone behavior.
'ι' φωριαμός. εἰσὶ καὶ Φωριαμοί τόπος Ἤλιδος μεταξὺ Παρθενίου τοῦ ποταμοῦ καὶ Ἀρκαδίας ἐπιτήδειος εἰς ἐνέδραν ἐν στενῷ κείμενος. Τὰ διὰ τοῦ 'αμος', εἰ ἄρχεται ἀπὸ δύο συμφώνων, κύρια ὄντα ἢ ἐπίθετα προπαροξύνεται, ἄρταμος ὁ μάγειρος, ὄρχαμος, παρὰ τὴν ἀρχὴν ἄρχαμος καὶ ὄρχαμος. Πέργαμος πόλις Ἀσίας, ἐμπέραμος, Ἴμβραμος. οὕτως Ἑρμῆν λέγουσιν οἱ Κᾶρες, Τύρταμος. τὸ μέντοι σχινδαλαμός ὁ σχισμός ὀξύνεται προσηγορικὸν ὄν. Τὰ εἰς 'μος' ὑπερδισύλλαβα παραληγόμενα τῷ 'ε' προπαροξύνεται, Τήλεμος, Ἔχεμος, πόλεμος, ἄνεμος. Ἰάλεμος, ἤρεμος, κοάλεμος, Φάλεμος, ἄργεμος, ἄνθεμος. τὸ δὲ θελεμός ἀπὸ τοῦ θελημός ὀξύνεται. Τὰ εἰς 'μος' ἁπλᾶ τῷ 'η' παραληγόμενα σπάνια ὄντα προπαροξύνεται, ἔρημος Ἀττικῶς, ἐρῆμος δὲ παρὰ τῷ ποιητῇ «ὡς ἴδε χῶρον ἐρῆμον» (Κ 520), Κέημος ὄνομα νήσου· ἔτι καὶ τὰ σύνθετα Εὔδημος, εὔφημος, εὔσημος, ἄσημος, ἐπίσημος, βλάσφημος, πάνδημος, Νικόδημος, ἐπίδημος. Τὰ εἰς 'ιμος' ὑπερδισύλλαβα προπαροξύνεται, ἀγώγιμος, ὄψιμος, πρώϊμος, ὠφέλιμος, ἄλκιμος, νόμιμος. σπόριμος, ἐπήτριμος, τοῦτο ὁ Ἀσκαλωνίτης ὀξύνει ὡς πολεμικός. οὐκ εὖ. κύδιμος, φαίδιμος, δόκιμος, ὤκιμος, Ἄριμος, Ὄχιμος πατὴρ Κυδίππης. Τὰ εἰς 'ομος' ὑπερδισύλλαβα προπαροξύνεται, κέρτομος, ἄνδρομος ὁ ἀνδρώδης, ἕβδομος, Δίομος Κολυττοῦ υἱὸς Ἡρακλέους ἐρώμενος. πλὴν τοῦ καρατόμος, ἀγρονόμος ἀπὸ ῥημάτων συντεθέντων. Τὰ εἰς 'υμος' ἔχοντα τὸ 'υ' βραχὺ πρὸ τοῦ 'μος' προπαροξύνεται,
“ι”: φωριαμός. There are also Φωριαμοί, a place of Elis between the river Parthenius and Arcadia, suitable for an ambush, lying in a narrow pass. The words in -αμος, if they begin with two consonants, being proper names or adjectives, are accented on the antepenult: ἄρταμος ‘the cook’, ὄρχαμος; and, by the initial syllable, ἄρχαμος and ὄρχαμος. Πέργαμος, a city of Asia; ἐμπέραμος; Ἴμβραμος. Thus the Carians call Hermes, Τύρταμος. But σχινδαλαμός, ‘the splitting’, being an appellative, is accented on the ultima. The words in -μος, of more than two syllables, with ε in the penult, are accented on the antepenult: Τήλεμος, Ἔχεμος, πόλεμος, ἄνεμος; Ἰάλεμος, ἤρεμος, κοάλεμος, Φάλεμος, ἄργεμος, ἄνθεμος. But θελεμός, from θελημός, is accented on the ultima. The simple words in -μος with η in the penult, being rare, are accented on the antepenult: ἔρημος in Attic, but ἐρῆμος in the poet, “ὡς ἴδε χῶρον ἐρῆμον” (Κ 520); Κέημος, the name of an island; and also the compounds Εὔδημος, εὔφημος, εὔσημος, ἄσημος, ἐπίσημος, βλάσφημος, πάνδημος, Νικόδημος, ἐπίδημος. The words in -ιμος, of more than two syllables, are accented on the antepenult: ἀγώγιμος, ὄψιμος, πρῴϊμος, ὠφέλιμος, ἄλκιμος, νόμιμος; σπόριμος, ἐπήτριμος—this the Ascalonite accents on the ultima, as if πολεμικός; not rightly—κύδιμος, φαίδιμος, δόκιμος, ὤκιμος, Ἄριμος, Ὄχιμος, father of Κυδίππη. The words in -ομος, of more than two syllables, are accented on the antepenult: κέρτομος, ἄνδρομος ‘manlike’, ἕβδομος, Δίομος, son of Heracles, beloved of Colyttus; except καρατόμος and ἀγρονόμος, compounds formed from verbs. The words in -υμος, having short υ before -μος, are accented on the antepenult,”}