Analysis of disyllabic Greek words ending in -πος, focusing on accentuation (barytone/oxytone), alternations with -μ/-π and dialectal variants (Aeolic forms), formation of place-names and examples.
Τὰ εἰς 'πος' δισύλλαβα μὴ ὄντα ἐπιθετικὰ παραλήγοντα διχρόνῳ ἢ μακρῷ φωνήεντι βαρύνεται, ἶπος παρὰ τὸ ἴπτω καὶ ἰάπτω ὡς κόπτω κόπος. ἔστι δὲ εἶδος παγίδος. ῥῖπος, γρῖπος, τρίπος, ῥύπος. τὸ δὲ παρὰ τῷ ποιητῇ «καθήραντες ῥύπα πάντα» (Od. ζ 93), εἰ μή ἐστι πληθυντικὸν οὐδέτερον, μεταπέπλασται ἐκ τῆς ῥύπον αἰτιατικῆς ὡς ἡ λῖτα ἐκ τῆς λιτόν. τύπος, κτύπος, στύπος τὸ στέλεχος τοῦ δένδρου. Κρῶπος καὶ ῥῶπος ὁ παντοδαπὸς φόρτος. κῆπος. Κνῶπος κύριον, ἀφ´ οὗ Κνωπούπολις, Σκοῦποι πόλις Θρᾴκης. τὸ δὲ γρυπός —ῥυβός ἐστι παρὰ τοῖς Αἰολεῦσι τὸ ἐπικαμπὲς ἤτοι ῥαιβόν καὶ τροπῇ τοῦ 'β' εἰς 'π' ῥυπός καὶ πλεονασμῷ τοῦ 'γ' γρυπός—καὶ λοιπός ἐπίθετά εἰσιν. Τὰ εἰς 'πος' δισύλλαβα παραλήγοντα διχρόνῳ καταλήγοντι εἰς 'μ' ἢ εἰς 'π' βαρύνεται, ἵππος καὶ Ἵππος νῆσος Ἐρυθραίας. Θεόπομπος τεσσαρακοστῷ δευτέρῳ· ἔστι καὶ Σικελίας· ἔστι καὶ Παλαιστίνης. πάππος. κάμπος καὶ Κάμπος τόπος περὶ Κύμην κτίσμα Καμπανῶν. Λάμπος κύριον, λαμπός δὲ τὸ ἐπίθετον. τὸ δὲ καρπός ὀξύνεται. οὐ γὰρ ἔχει τὸ δίχρονον λῆγον εἰς 'μ' ἢ εἰς 'π'. πρὸς ἀντιδιαστολὴν δὲ ἐβαρύνθη τὸ Κάρπος κύριον ὄνομα ὡς Ἄρποι πόλις Δαυνίας ἡ καὶ Ἀργύριππα. Τὰ εἰς 'πος' δισύλλαβα μὴ ἐπιθετικὰ ἔχοντα 'ο' ἐν τῇ παραληγούσῃ ἢ μόνον ἢ μετὰ συμφώνου ἢ συμφώνων, εἰ μὴ διαφοράν τινα ποιοίη ἢ ὑποστρέφει εἰς ῥῆμα τῷ 'ε' παραληγόμενον, βαρύνεται, τρόπος ὁ τρέπων, τροπός ὁ τετραμμένος, κόμπος τὸ προσηγορικόν, κομπός τὸ ἐπίθετον, τόπος, κόπος, πόπος· Σκύθαι γὰρ τὰ παρ´ αὐτοῖς ἀγαλμάτια πόπους καλοῦσι. κόλπος, δόρπος. τὸ μέντοι σκοπός καὶ ὀπός καὶ λοπός ὀξύνεται ὥσπερ τὰ ἐπίθετα λοιπός, γρυπός, πομπός, χαλεπός.
Disyllables in -πος that are not adjectival and have the penult with a vowel of variable quantity or with a long vowel are barytone: ἶπος from ἴπτω and ἰάπτω, as κόπτω gives κόπος. It is a kind of snare. ῥῖπος, γρῖπος, τρίπος, ῥύπος. But the poet’s «καθήραντες ῥύπα πάντα» (Od. ζ 93), if it is not a neuter plural, has been remodelled from the accusative ῥύπον, as λῖτα from λιτόν. τύπος, κτύπος, στύπος, the trunk of a tree. Κρῶπος and ῥῶπος, the miscellaneous load. κῆπος. Κνῶπος, a proper name, from which Κνωπούπολις; Σκοῦποι, a city of Thrace. But γρυπός—ῥυβός among the Aeolians is ‘bent’, that is, ῥαιβόν, and by changing β to π, ῥυπός, and by adding γ, γρυπός—and λοιπός are adjectives.
Disyllables in -πος with the penult a vowel of variable quantity and ending in μ or in π are barytone: ἵππος, and Ἵππος, an island of Erythraea. Theopompus in the forty-second [book]: there is also one in Sicily; there is also one in Palestine. πάππος. κάμπος, and Κάμπος, a place near Cyme, a settlement of the Campanians. Λάμπος, a proper name; but λαμπός is the adjective. But καρπός is oxytone; for it does not have the vowel of variable quantity ending in μ or in π. By way of contrast, however, Κάρπος, a proper name, was made barytone, as Ἄρποι, a city of Daunia, also called Ἀργύριππα.
Disyllables in -πος that are not adjectival and have ο in the penult, either alone or with a consonant or consonants, unless they make some distinction or revert to a verb with ε in the penult, are barytone: τρόπος ‘the one who turns’, τροπός ‘the turned’, κόμπος the appellative, κομπός the adjective, τόπος, κόπος, πόπος; for the Scythians call their little images πόπους. κόλπος, δόρπος. Yet σκοπός and ὀπός and λοπός are oxytone, like the adjectives λοιπός, γρυπός, πομπός, χαλεπός.