Accent rules for adjectival compounds in -ος: proparoxytonic shift from stems in -α/-η/-ον, with examples of alteration and derived forms.
παρὰ τὸ 'ωπος' οἷον στενωπός. πυθμένος ἀπύθμενος, λιμένος ἀλίμενος, μηνός δίμηνος, τρίμηνος, πατρός Ἀντίπατρος, χάριτος ἀχάριτος, θέμιτος ἀθέμιτος. ὡσαύτως καὶ βριήπυος. ἐγένετο δὲ οὕτως. ἦπυς ὡς γῆρυς, μελίγηρυς, ἔπειτα γενικὴ βριήπυος, ἥτις εἰς εὐθεῖαν μετέστη ὁ βριήπυος· οὐ γὰρ ἄηθες γενικὰς ἀναπέμπεσθαι εἰς εὐθείας καὶ μάλιστα παρὰ τῷ ποιητῇ. διὸ καὶ προπαροξύνει αὐτὸ ἡ συνήθεια. Τὰ εἰς 'ος' συντεθειμένα ἀπὸ τῶν εἰς 'α' καὶ εἰς 'η' προπαροξύνεται, ἑστία ἐφέστιος, σκιά εὔσκιος, μοῦσα φιλόμουσος, χρεία ἄχρειος τὸ κοινόν, ἀχρεῖος δὲ τὸ Ἀττικὸν ὡς ἀστεῖος, ἀνδρεῖος, Ἀργεῖος, ἀρχή ταξίαρχος, φωνή ἄφωνος, αὐδή ἄναυδος, μορφή πολύμορφος, μάχη ναύμαχος «ναύμαχον δόρυ», κόμη ἱππόκομος «ἱππόκομον πήληκα» (Π 797), κυπαρισσόκομος, καλλίκομος, οὐλόκομος. τὸ δὲ ἱππομάχος καὶ ἱπποκόμος ἀπὸ ῥημάτων καὶ τὸ γηροκόμος καὶ τὸ ἀκαρός ἀπὸ τοῦ κάρη γέγονε. τοῦτο ἠκολούθησε τῷ μαδαρός καὶ πλαδαρός ὁ ἀσθενής. τὸ δὲ ἀθῷος προπερισπᾶται ἀπὸ τοῦ θῳή. Τὰ εἰς 'ος' σύνθετα ἀπὸ τῶν εἰς 'ον' οὐδετέρων ἢ εἰς 'ος' ἢ 'α' προπαροξύνεται, δῶρον βοτρυόδωρος, τόξον κλυτότοξος, ξίφος ἄξιφος, ὄνομα ἐπώνυμος, διώνυμος. Τὰ εἰς 'ος' συντεθειμένα παρὰ τὸ ἔργον μὴ ὄντα κύρια ὀξύνεται,
Derived from 'ωπος', as στενωπός. πυθμένος → ἀπύθμενος, λιμένος → ἀλίμενος, μηνός → δίμηνος, τρίμηνος, πατρός → Ἀντίπατρος, χάριτος → ἀχάριτος, θέμιτος → ἀθέμιτος. Likewise also βριήπυος. And it came about as follows: ἦπυς, like γῆρυς, μελίγηρυς; then the genitive βριήπυος, which was transferred into the nominative ὁ βριήπυος—for it is not unusual for genitives to be carried back into nominatives, especially in the Poet. Therefore usage also accents it with the antepenult. Compounds in -ος formed from words in -α and in -η are accented on the antepenult: ἑστία → ἐφέστιος, σκιά → εὔσκιος, μοῦσα → φιλόμουσος, χρεία → ἄχρειος in the common dialect, but ἀχρεῖος in Attic, as ἀστεῖος, ἀνδρεῖος, Ἀργεῖος; ἀρχή → ταξίαρχος, φωνή → ἄφωνος, αὐδή → ἄναυδος, μορφή → πολύμορφος, μάχη → ναύμαχος “ναύμαχον δόρυ”, κόμη → ἱππόκομος “ἱππόκομον πήληκα” (Π 797), κυπαρισσόκομος, καλλίκομος, οὐλόκομος. But ἱππομάχος and ἱπποκόμος are from verbs, and γηροκόμος and ἀκαρός have come from κάρη. This was followed by μαδαρός and πλαδαρός, ‘the weak’. But ἀθῷος is accented with a circumflex on the penult, from θῳή. Compounds in -ος formed from neuters in -ον, or from -ος or -α, are accented on the antepenult: δῶρον → βοτρυόδωρος, τόξον → κλυτότοξος, ξίφος → ἄξιφος, ὄνομα → ἐπώνυμος, διώνυμος. Compounds in -ος formed from ἔργον, when they are not proper names, are accented on the final syllable,