Discusses accentuation and formation of feminine words and place names in -εια, showing proparoxytone (preantepenultimate) shift from stems in -ης, -υς, and examples like Πηνελόπεια, Ὀδύσσεια, πλατεῖα, τραχεῖα, and related place-name citations.
* Τὰ διὰ τοῦ 'εια' παρώνυμα κατὰ τοῦ αὐτοῦ σημαινομένου παρηγμένα θηλυκὰ προπαροξύνονται, Πηνελόπη Πηνελόπεια, χαλκοβαρής χαλκοβάρεια, ἠριγενής ὁ ἐν τῷ ἀέρι γεννηθείς· —τὰ γὰρ τοιαῦτα εἰς πάθη ἀναλύονται καὶ οὐκ εἰς ἐνέργειαν οἷον Λυκηγενής ὁ ἐν Λυκίᾳ γεγεννημένος—ἠριγένεια. οὕτω καὶ Τριτογένεια καὶ Ἀμφιγένεια πόλις Μεσσηνιακή. ἱππόδασυς ἱπποδάσεια καὶ ἀμφιδάσεια· τοῦτο δὲ οὐχ, ὡς οἴεται ὁ Ἀσκαλωνίτης καὶ Ἀλεξίων, σύνθετόν ἐστιν ἀλλὰ παρασύνθετον. * Τὰ εἰς 'εια' ἐπὶ πραγματείας ἤγου�� συγγράμματος προπαροξύνεται οἷον Ὀδύσσεια, Ἡράκλεια, Τηλεγόνεια, Γιγάντεια, Διομήδεια, Δολώνεια. Ἔτι τὰ ἀπὸ τῶν εἰς 'υς' βαρυτόνων προπαροξύνεται, ἥμισυς ἡμίσεια, θῆλυς θήλεια. τὰ μέντοι ἀπὸ ὀξυτόνων προπερισπῶνται, ταχύς ταχεῖα, βραδύς βραδεῖα, πλατύς πλατεῖα. ἔστι δὲ καὶ Πλατεῖα νῆσος Λιβύης. τραχύς τραχεῖα. λέγεται δὲ καὶ ἡ Ἰσαυρία τραχεῖα. Στράβων τεσσαρεσκαιδεκάτῃ »Κιλικίας δὲ τῆς ἔξω τοῦ Ταύρου ἡ μὲν λέγεται τραχεῖα, ἡ δὲ πεδιάς« καὶ ἡ Ἔφεσος Τρηχεῖα ἐκαλεῖτο. ὀξύς ὀξεῖα. εἰσὶ δὲ καὶ Ὀξεῖαι νῆσοι τῶν Ἐχινάδων, ἃς θοὰς ὁ ποιητὴς εἶπεν (Od. ο 299). πλὴν τοῦ λίγεια (ἔστι δὲ καὶ νῆσος) καὶ ἐλάχεια ἀπὸ τοῦ λιγύς καὶ ἐλαχύς, οἷς ἠκολούθησε καὶ τὸ θάλεια
The denominatives in -εια, derived from the same signification, are feminine and are accented with the antepenult: Πηνελόπη, Πηνελόπεια; χαλκοβαρής, χαλκοβάρεια; ἠριγενής, “the one born in the air” (for such forms are analyzed into states, not into action, as for example Λυκηγενής, “the one born in Lycia”)—ἠριγένεια. So too Τριτογένεια, and Ἀμφιγένεια, a city of Messenia. ἱππόδασυς gives ἱπποδάσεια, and ἀμφιδάσεια; but this is not, as the Ascalonite and Alexion suppose, a compound, but a quasi-compound.
The words in -εια denoting a treatise or a written work are accented with the antepenult, for example Ὀδύσσεια, Ἡράκλεια, Τηλεγόνεια, Γιγάντεια, Διομήδεια, Δολώνεια. Further, those derived from barytone words in -υς are accented with the antepenult: ἥμισυς, ἡμίσεια; θῆλυς, θήλεια. Those, however, derived from oxytone words take a circumflex on the penult: ταχύς, ταχεῖα; βραδύς, βραδεῖα; πλατύς, πλατεῖα. There is also Πλατεῖα, an island of Libya. τραχύς, τραχεῖα; and Isauria too is called τραχεῖα. Strabo in the fourteenth book: “Of Cilicia outside Taurus, one part is called τραχεῖα, the other πεδιάς”; and Ephesus too was called Τρηχεῖα. ὀξύς, ὀξεῖα; and there are also the Ὀξεῖαι, islands of the Echinades, which the poet called “swift” (Od. ο 299). Except for λίγεια (and it is also an island) and ἐλάχεια, from λιγύς and ἐλαχύς, to which θάλεια also followed.