Discussion of Greek accentuation and vowel-length changes in various suffixal forms and proper names (e.g., -αι, -ρα, -σα; diphthongs 'ει', 'οι'; Aeolic forms), with examples (Μελαινᾶ, σωτήρ/σώτειρα, ταλᾶνος, etc.), treatment of short and long vowels, paroxytone/oxytone alternations, dialectal and morphological variants.
»δαῖτα θάλειαν« (Η 475). τὸ δὲ θαμειαί Πάμφιλος λέγει ὡς ὀξεῖαι, Ἀρίσταρχος δὲ ὡς πυκιναί· ὁμοίως δὲ καὶ τὸ ταρφειαί. Τὰ εἰς 'να' συνεσταλμένον ἔχοντα τὸ 'α' ἀπὸ τῆς γενικῆς τοῦ ἀρσενικοῦ σχηματιζόμενα προπαροξύνεται, μέλανος μέλαινα· τὸ δὲ Μελαιναί πόλις Ἀρκαδίας ὀξύνεται· ἀπὸ Μελανέως τοῦ Λυκάονος, ὡς Παυσανίας ( 8, 26, 8). Ῥιανὸς ἐν Ἠλιακῶν πρώτῳ »Γόρτυν´ Ἥραιάν τε πολυδρύμους τε Μελαινάς«. εἰσὶ δὲ καὶ Λυκίας Μελαιναί πόλις, ὡς Ἀλέξανδρος Λυκιακοῖς. καὶ Καλλίμαχος Μελαινάς φησι Μελαινεῖς τὸν δῆμον τῆς Ἀντιοχίδος φυλῆς ἐν Ἑκάλῃ. τάλανος τάλαινα, Λάκων Λάκαινα, δράκων δράκαινα, θεράπαινα, θέαινα, λέαινα. Ἔτι τὰ εἰς 'ρα' βραχὺ παρεσχηματισμένα, σωτήρ σώτειρα. ἔστι καὶ πόλις Ἀριηνῶν Ἀντιόχου κτίσμα τοῦ Σελεύκου. μάκαρ μάκαιρα, πρέσβειρα, δότειρα, ὀλέτειρα, γενέτειρα, εὐπάτειρα, ἀντιάνειρα, κυδιάνειρα, κτεάνειρα, οὕτως καὶ Κάρ Κάειρα. καὶ ἔδει μὲν διὰ τοῦ 'ι' μακροῦ γράφεσθαι· Καῖρα καὶ ἐν διαλύσει Κάϊρα, ὡς Ἀπολλώνιος ἐν τῷ εʹ περὶ παθῶν καὶ ἐν τῷ περὶ γενῶν. ἡ δὲ ἔκτασις ἀναγκαία διὰ τὴν παραλήγουσαν. τὰ γὰρ εἰς 'α' βραχὺ λήγοντα παρασχηματιζόμενα ἐκτείνει τὴν παραλήγουσαν φύσει ἢ θέσει. καὶ ἔστιν ὅτε μετὰ τὴν διαίρεσιν ἔκτασις γίνεται, ὀΐομαι, ὄϊγον, ὄϊδα παρ´ Αἰολεῦσιν ἀπὸ τοῦ οἶδα. ἡ χρῆσις δὲ τὴν 'ει' δίφθογγον ἔχει πρὸς τὸν χαρακτῆρα τῶν διὰ τοῦ 'ειρα'. τούτοις δὲ ἠκολούθησε καὶ τὸ πέπειρος πέπειρα. Τὰ εἰς 'σα' ὑπερδισύλλαβα παρεσχηματισμένα προπαροξύνεται, εἰ μὴ κατὰ συναλοιφὴν εἴη ἀπὸ ὀξυτόνων εἰς 'ης', δαφνήεσσα, φωνήεσσα, τιμήεσσα, ἐρώεσσα, χαρίεσσα. Μάγνης Μάγνησσα παρὰ Καλλιμάχῳ, Μακέτης Μάκεσσα ἐπιθετικῶς, ὡς Ἡρακλείδης, καὶ Μάκεττα διὰ δύο 'ττ' καὶ δι´ ἑνὸς 'τ'. τὸ δὲ τεχνῆσσα ἀπὸ τοῦ τεχνήεσσα. καὶ τὰ ἀπὸ ὀξυτόνων καὶ περισπωμένων εἰς 'ης', χερνής χερνῆσσα, ἀργῆς ἀργῆσσα καὶ Κρής Κρητός Κρῆσσα, θής θῆσσα. οὕτω καὶ Θρᾷξ Θρᾷσσα καὶ Θρᾷττα Ἀττικῶς καὶ ἀπὸ Θρᾴκης δούλη καὶ εἶδος ἰχθύος καὶ ὀρνέου. Τὰ εἰς 'α' βραχὺ ἀπαρασχημάτιστα διὰ διπλοῦ ἐκφερόμενα, εἰ μὲν δισύλλαβα εἴη καὶ μακρᾷ παραλήγει, προπερισπᾶται, μᾶζα μόνον ἐκτεῖνον τὸ πρὸ διπλοῦ 'α', ψῷζα, εἰ δὲ βραχείᾳ παραλήγει, παροξύνεται,
“δαῖτα θάλειαν” (Η 475). As for θαμειαί, Pamphilus says that it is oxytone, but Aristarchus that it has a close accent; likewise also ταρφειαί. Forms in -να with the α shortened, formed from the genitive of the masculine, are accented on the antepenult: μέλανος μέλαινα; but Μελαιναί, a city of Arcadia, is accented on the ultima, from Μελανέως son of Lycaon, as Pausanias ( 8, 26, 8). Rhianus in the first book of the Ἠλιακά: “Γόρτυν´ Ἥραιάν τε πολυδρύμους τε Μελαινάς”. There is also a city of Lycia, Μελαιναί, as Alexander in the Lyciaca. And Callimachus says Μελαινάς, but Μελαινεῖς for the deme of the Antiochis tribe in the Hecale. τάλανος τάλαινα, Λάκων Λάκαινα, δράκων δράκαινα, θεράπαινα, θέαινα, λέαινα. Further, forms in -ρα, with short α, formed by derivation: σωτήρ σώτειρα. There is also a city of the Ariēni, a foundation of Antiochus son of Seleucus. μάκαρ μάκαιρα, πρέσβειρα, δότειρα, ὀλέτειρα, γενέτειρα, εὐπάτειρα, ἀντιάνειρα, κυδιάνειρα, κτεάνειρα; so too Κάρ Κάειρα. And it ought to be written with long ι: Καῖρα, and in diaeresis Κάϊρα, as Apollonius in book 5 On Affections and in On Genders. The lengthening is necessary because of the penult; for forms ending in short -α, when derived, lengthen the penult by nature or by position. And sometimes after division a lengthening occurs: ὀΐομαι, ὄϊγον, ὄϊδα among the Aeolians from οἶδα. Usage, however, has the diphthong ει in accordance with the character of the forms in -ειρα. To these there has also followed πέπειρος πέπειρα. Derived forms in -σα of more than two syllables are accented on the antepenult, unless by crasis they come from oxytones in -ης: δαφνήεσσα, φωνήεσσα, τιμήεσσα, ἐρώεσσα, χαρίεσσα. Μάγνης Μάγνησσα in Callimachus; Μακέτης Μάκεσσα adjectivally, as Heracleides, and also Μάκεττα with double ττ and with single τ. τεχνῆσσα is from τεχνήεσσα. And those from oxytones and circumflexed forms in -ης: χερνής χερνῆσσα, ἀργῆς ἀργῆσσα, and Κρής Κρητός Κρῆσσα, θής θῆσσα. So too Θρᾷξ Θρᾷσσα, and Θρᾷττα in Attic, and from Θρᾴκης: a slave-girl, and a kind of fish and of bird. Un-derived forms in short -α, pronounced with a double consonant: if they are disyllabic and have a long penult, they are accented with a circumflex on the penult—μᾶζα alone lengthening the α before the double consonant—ψῷζα; but if they have a short penult, they are accented on the penult.