phonology and accentuation of nouns and demes, examples of demotic names and -εια/-εια vs -ευω formations, rules for acute/lengthening of vowels (ἀρειά) and paroxytone patterns, list of abstract nouns with paroxytones
τῆς Ἱπποθοωντίδος φυλῆς, Ἑρχιά δῆμος τῆς Αἰγηΐδος φυλῆς ἀπὸ Ἑρχίου τοῦ ξενίσαντος Δήμητραν, Κρωπιά δῆμος τῆς Λεοντίδος φυλῆς, Ἀνδροτίων δὲ Κρῶπάς φησι τὸν δῆμον, Λακιά δῆμος τῆς Οἰνηΐδος φυλῆς, Αἰγιλιά δῆμος τῆς Ἀντιοχίδος φυλῆς, ὀνόματα δήμων ὀξύνεται, μεθ´ ὧν καὶ Κωπιαί, ὡς ὕστερον Θούριοι πόλις Ἰταλίας ἐκαλεῖτο. ὡσαύτως δὲ ὀξύνονται καὶ τὸ πυρκαϊά καὶ ἐσχατιά περιεκτικὴν τοπικὴν ἔννοιαν δηλοῦντα. Τὰ διὰ τοῦ 'εια' γινόμενα ἀπὸ τῶν διὰ τοῦ 'ευω' ῥημάτων παροξύνεται, ἑρμηνεία, βασιλεία, δουλεία, κολακεία, ῥητορεία, ἱκετεία, περισσεία, μοιχεία, πορνεία, ἀλαζονεία, εἰρωνεία, πραγματεία, προφητεία, ξενιτεία, ἀλητεία, ἀριστεία, βουλεία, γοητεία, δυναστεία, λαγνεία, νηστεία, λῃστεία, θεραπεία, ξυλεία, τοξεία, ὁπλιτεία, στρατοπεδεία, πολιτεία, τερατεία, πρεσβεία, δεσποτεία, ὑδρεία, ἡνιοχεία, μαστροπεία, παιδεία ἡ παίδευσις, παιδιά δὲ τὸ παίγνιον, τὸ δὲ παρειά καὶ φορβειά καὶ φορειά ὁ βόρβορος καὶ στελειά ὀξύνονται· οὐ γὰρ ἀπὸ τῶν διὰ τοῦ 'ευω' καὶ ἐπὶ οὐσίας τίθενται. τὸ δὲ ἀρειά ἡ ἀπειλή παράλογόν ἐστι καὶ κατὰ τὸν τόνον καὶ κατὰ τὸν χρόνον· οὔτε γὰρ ὀξύνεσθαι ὤφειλεν οὔτε ἐκτείνειν τὸ 'α'· τὰ γὰρ διὰ τοῦ 'εια' ὀξυνόμενα ἐκτείνοντα τὸ 'α' ἐπὶ οὐσιῶν λαμβάνεται οἷον παρειά «παρειάων ἁπαλάων» (Σ 123), φορβειά· σημαίνει δὲ τὸ περιστόμιον. εἰ οὖν τὸ ἀρειά οὐ τίθεται ἐπὶ οὐσίας, ἀλλ´ ἐπὶ πράγματος, τὴν γὰρ ἀπειλὴν σημαίνει, δηλονότι οὔτε ὀξύνεσθαι ὤφειλεν οὔτε ἐκτείνειν τὸ 'α', ἀλλ´ ἡμάρτηται, ὡς εἴρηται· ἐπὶ δὲ τοῦ φυτοῦ ἀρία διὰ τοῦ 'ι' καὶ παροξύνεται «χήτει τοι πρινῆς ἀρίας ποιούμεθα γόμφους» ὡς παρ´ Εὐπόλιδι.
Of the Hippothoontid tribe; Erchia, a deme of the Aigeid tribe, from Erchios who entertained Demeter; Kropia, a deme of the Leontid tribe—Androtion, however, says that the deme is Κρῶπας; Lacia, a deme of the Oineid tribe; Aigilia, a deme of the Antiochid tribe. Names of demes are accented with an acute, among them also Κωπιαί, just as later Θούριοι was the name of a city of Italy. Likewise, πυρκαϊά and ἐσχατιά are also accented with an acute when they denote an inclusive local notion.
The formations in -εια derived from verbs in -ευω are accented with a circumflex on the penult: ἑρμηνεία, βασιλεία, δουλεία, κολακεία, ῥητορεία, ἱκετεία, περισσεία, μοιχεία, πορνεία, ἀλαζονεία, εἰρωνεία, πραγματεία, προφητεία, ξενιτεία, ἀλητεία, ἀριστεία, βουλεία, γοητεία, δυναστεία, λαγνεία, νηστεία, λῃστεία, θεραπεία, ξυλεία, τοξεία, ὁπλιτεία, στρατοπεδεία, πολιτεία, τερατεία, πρεσβεία, δεσποτεία, ὑδρεία, ἡνιοχεία, μαστροπεία, παιδεία ‘education’; but παιδιὰ is ‘plaything’. But παρειά and φορβειά and φορειά, ‘the mire’, and στελειά are accented with an acute; for they are not derived from verbs in -ευω and are not used of substances.
But ἀρειά, ‘threat’, is anomalous both in accent and in quantity: for it ought neither to be accented with an acute nor to lengthen the α; for the -εια forms that are accented with an acute and lengthen the α are taken of substances, as for example παρειά, “παρειάων ἁπαλὰων” (Σ 123), and φορβειά, which means the muzzle. If, then, ἀρειά is not used of a substance but of a thing—for it means ‘threat’—it is clear that it ought neither to be accented with an acute nor to lengthen the α, but is in error, as has been said. But in the case of the plant, ἀρία is written with ι and is accented on the penult: “χήτει τοι πρινῆς ἀρίας ποιούμεθα γόμφους”, as in Eupolis.