Prosodia Catholica (Herodian)

Passage 1.319
← Index
1.319
Nouns in -lē accentuation and toponyms
Τὰ εἰς 'λη' δισύλλαβα μὴ κύρια παραληγόμενα διφθόγγῳ τῇ διὰ τοῦ 'υ' ὀξύνεται, βουλή, εὐλή ὁ σκώληξ, αὐλή ἡ ἔπαυλις »χραύσῃ μέν τ´ αὐλῆς ὑπεράλμενον« (Il. Ε 138). λέγεται καὶ αὖλις. εἰσὶ καὶ Αὐλαί ἐπίνειον Κιλίκων μεταξὺ Ταρσοῦ καὶ Ἀγχιάλης. εἰσὶν Αὐλαί καὶ Λυκίας χωρίον. οὐλή τὸ μονογενές »οὐλὴν μὲν πρῶτον« (Od. ω 331). τὸ γὰρ οὖλος οὔλη βαρύνεται ὁ ὀλέθριος καὶ ὁ οὐλότριχος· καὶ τὸ »ἑτέρῃ δ´ ἔχεν οὔλας« (Od. γ 441), λέγω δὲ ἐπὶ τῶν κριθῶν ἴσως βεβαρυτόνηται μονογενὲς ὂν πρὸς μονογενὲς ὀξυνόμενον τὸ οὐλή. τὸ δὲ Θούλη νῆσος μεγάλη ἐν τῷ ὠκεανῷ ὑπὸ τὰ Ὑπερβόρεια μέρη, ἔνθα τὴν θερινὴν ἡμέραν ὡρῶν εἴκοσιν ὁ ἥλιος ἰσημερινῶν ποιεῖ, τὴν δὲ νύκτα τεσσάρων, τὰς δὲ χειμερινὰς τοὐναντίον—κύριον, καὶ τὸ δούλη τριγενές. Τὰ εἰς 'λη' δισύλλαβα παραληγόμενα τῇ 'ει' ἢ τῷ 'ι' βαρύνεται, εἴλη ἡ θερμασία κατὰ πλεονασμὸν τοῦ 'ι' παρὰ τὸ ἕλη, δείλη, ὃ ἐτυμολογεῖται παρὰ τὸ ἐνδεῖν τῇ ἕλῃ δεέλη. τὸ δὲ δειλή τριγενές. σεσημείωται τὸ σμιλή τὸ σμιλίον ὀξυνόμενον. * Τὰ εἰς 'λη' λήγοντα θηλυκὰ μονογενῆ τῷ 'υ' παραληγόμενα βαρύνεσθαι θέλει· τύλη, ὅπερ σύνηθες Ἀττικοῖς κνέφαλλον καλεῖν, ὁμωνύμως τῷ περιεχομένῳ τὴν περιέχουσαν. Ἀριστοφάνης Ἀμφιάρεῳ καὶ νὴ Δί´ ἐκ τοῦ δωματίου γε νῷν φέρε κνέφαλλον ἅμα καὶ προσκεφάλαιον τῶν λινῶν. ὠνομάσθη δὲ ἀπὸ τοῦ κνάφου, ἥτις σημαίνει ἀκανθώδη ὕλην, ᾗ περιπεταννύντες τὰς ἐσθῆτας ἐξέθλιβον τὸ πλεονάζον τοῦ περὶ τὰς ἐσθῆτας χνοῦ, ᾧ καὶ πρὸς τὰς τύλας ἐχρῶντο, ὥσπερ καὶ νῦν. μέμνηται δὲ αὐτοῦ τοῦ ἐμβαλλομένου Πλάτων ὁ κωμικὸς ἐν Πεισάνδρῳ ὥσπερ κνεφάλλων ἢ πτίλων σεσαγμένος. ὥστε καὶ ἀντίθεσις ἐγένετο τοῦ 'α' εἰς 'ε'· ἐπεὶ παρὰ τὸ κνάφος ἐγένετο. εἰσὶ μέντοι οἳ καὶ διὰ τοῦ 'γ' γράφουσιν. ἔν τισιν ἐν Μαλθακοῖς Κρατίνου παρεφύλαξε Σύμμαχος.
Disyllables in -λη that are not proper names, with a diphthong in the penult through υ, are accented with an acute: βουλή; εὐλή, “the worm”; αὐλή, “the courtyard”: “and you would shatter the overleaping of the αὐλή” (Il. Ε 138). It is also said αὖλις. There are also Αὐλαί, a harbor of the Cilicians between Tarsus and Anchiale. There are also Αὐλαί, a place in Lycia. οὐλή, the common-gender word: “οὐλὴν μὲν πρῶτον” (Od. ω 331). For οὖλος, οὔλη is accented with a grave, meaning “destructive” and “woolly-haired”; and also “ἑτέρῃ δ´ ἔχεν οὔλας” (Od. γ 441)—I mean in the case of the barley—perhaps, being common-gender, it is barytone in contrast to the common-gender οὐλή, which is accented with an acute. But Θούλη, a great island in the ocean under the Hyperborean regions, where in summer the sun makes the day of twenty equinoctial hours and the night of four, and in winter the opposite—this is a proper name; and δούλη is of three genders. Disyllables in -λη with ει or ι in the penult are barytone: εἴλη, “heat,” by addition of ι from ἕλη; δείλη, which is etymologized from ἐνδεῖν, “to be lacking,” in the sense of δεέλη “deficiency” in the marsh. But δειλή is of three genders. Noted is σμιλή, “chisel,” accented with an acute. Feminine common-gender words ending in -λη with υ in the penult ought to be barytone: τύλη, which it is customary for the Attic writers to call κνέφαλλον, naming the container homonymously from what is contained. Aristophanes in Amphiaraus: “and by Zeus, from the room at least bring for the two of us a κνέφαλλον together with a pillow of linen.” It was named from κνάφος, which means a thorny material, by spreading which over garments they pressed out the excess nap on the garments; and they used it also for τύλαι, just as now. Plato the comic poet mentions the stuffing itself in Peisander: “stuffed as with κνεφάλλων or feathers.” Hence there also arose a change of α to ε, since it came from κνάφος. Some, however, also write it with γ. Symmachus preserved this in certain copies in Cratinus’ Malthacoi.

Gadget

A small interactive toy based on this passage (experimental).
No gadget yet.

Overlaps (Stephanos, Meineke)

char LCS 140 (80.5%) word LCS 28 (80.0%)
Show overlap highlight
…ιος καὶ ὁ οὐλότριχος· καὶ τὸ »ἑτέρῃ δ´ ἔχεν οὔλας« (Od. γ 441), λέγω δὲ ἐπὶ τῶν κριθῶν ἴσως βεβαρυτόνηται μονογενὲς ὂν πρὸς μονογενὲς ὀξυνόμενον τὸ οὐλή. τὸ δὲ Θούλη νῆσος μεγάλη ἐν τῷ ὠκεανῷ ὑπὸ τὰ Ὑπερβόρεια μέρη, ἔνθα τὴν θερινὴν ἡμέραν ὡρῶν εἴκοσιν ὁ ἥλιος ἰσημερινῶν ποιεῖ, τὴν δὲ νύκτα τεσσάρων, τὰς δὲ χειμερινὰς τοὐναντίον—κύριον, καὶ τὸ δούλη τριγενές. Τὰ εἰς 'λη' δισύλλαβα παραληγόμενα τῇ 'ει' ἢ τῷ 'ι' βαρύνεται, εἴλη ἡ θερμασία κατὰ πλεονασμὸν τοῦ 'ι' παρὰ τὸ ἕλη, δείλη, ὃ ἐτυ…
Θούλη, νῆσος μεγάλη ἐν τῷ ὠκεανῷ ὑπὸ τὰ Ὑπερβόρεια μέρη, ἔνθα τὴν θερινὴν ἡμέραν ὡρῶν εἴκοσιν ὁ ἥλιος ἰσημερινῶν ποιεῖ, τὴν δὲ νύκτα τεσσάρων, τὰς δὲ χειμερινὰς τοὐναντίον. τὸ ἐθνικὸν Θουλαῖος, ἴσως δὲ καὶ Θουλίτης.
char LCS 43 (11.6%) word LCS 7 (8.9%)
Show overlap highlight
… παραληγόμενα διφθόγγῳ τῇ διὰ τοῦ 'υ' ὀξύνεται, βουλή, εὐλή ὁ σκώληξ, αὐλή ἡ ἔπαυλις »χραύσῃ μέν τ´ αὐλῆς ὑπεράλμενον« (Il. Ε 138). λέγεται καὶ αὖλις. εἰσὶ καὶ Αὐλαί ἐπίνειον Κιλίκων μεταξὺ Ταρσοῦ καὶ Ἀγχιάλης. εἰσὶν Αὐλαί καὶ Λυκίας χωρίον. οὐλή τὸ μονογενές »οὐλὴν μὲν πρῶτον« (Od. ω 331). τὸ γὰρ οὖλος οὔλη βαρύνεται ὁ ὀλέθριος καὶ ὁ οὐλότριχος· καὶ τὸ »ἑτέρῃ δ´ ἔχε…
Αὐλαί, ἐπίνειον Κιλίκων μεταξὺ Ταρσοῦ καὶ Ἀγχιάλης. οἱ οἰκοῦντες Αὐλεῶται πρὸς τῶν ἐπιχωρίων ὀνομάζονται. τῶν δὲ εἰς « αι » οὐκ ἔστιν ὁ διὰ τοῦ « ωτης » τύπος, ἀλλ´ ἔοικεν ὡς ἀπὸ τοῦ Ῥάφεια Ῥαφειώτης Ῥαφεῶται. εἰσὶν Αὐλαί καὶ Λυκίας χωρίον. εἰ δ´ ἑνικῶς ἐλέγετο Αὐλή, ὤφ…
char LCS 38 (13.9%) word LCS 8 (14.8%)
Show overlap highlight
Τὰ εἰς 'λη' δισύλλαβα μὴ κύρια παραληγόμενα διφθόγγῳ τῇ διὰ τοῦ 'υ' ὀξύνεται, βουλή, εὐλή ὁ σκώληξ, αὐλή ἡ ἔπαυλις »χραύσῃ μέν τ´ αὐλῆς ὑπεράλμενον« (Il. Ε 138). λέγεται καὶ αὖλις. εἰσὶ καὶ Αὐλαί ἐπίνειον Κιλίκων μεταξὺ Ταρσοῦ καὶ Ἀγχιάλης. εἰσὶν Αὐλαί καὶ Λυκίας χωρίον. οὐλή τὸ μονογενές »οὐλὴν μὲν πρῶτον…
Αὐλή, ἡ ἔπαυλις “χραύσῃ μέν τ´ αὐλῆς ὑπεράλμενον”. λέγεται καὶ αὖλις, καὶ σύνθετον δύσαυλις, ὁ οἰκήτωρ αὐλίτης, αἱ δ´ ἐν τοῖς ἀγροῖς οἰκήσεις αὔλια, καὶ οἱ ἀπόκοιτοι τούτων θύραυλοι. λέγεται καὶ αὔλιος ὁ ἑσπέριος ἀστὴρ παρὰ τὸ ποιεῖν ἡμᾶς αὐλίζεσθαι. καὶ αὔλιον ἄντρον…