Greek passage on accentuation and vowel changes in nouns ending in -λη, -ηλη, -ιλη with many examples and place-names (Σεμέλη, Κυβέλη, various cities), and discussion of prosody and stress patterns.
ἄλλοι δὲ ἀμυγδαλάς ὡς καλάς. Τρύφων δὲ ἐν Ἀττικῇ προσῳδίᾳ ἀμυγδάλην μὲν καρπὸν βαρέως, ἀμυγδαλῆ δὲ τὰ δένδρα, κτητικοῦ παρὰ τὸν καρπὸν ὄντος τοῦ χαρακτῆρος καὶ διὰ τούτου περισπωμένου. Τὰ διὰ τοῦ 'ελη' μονογενῆ ὑπερδισύλλαβα παροξύνεται, Σεμέλη, ἀγέλη, κυψέλη ὁ ῥύπος τῶν ὤτων καὶ τὸ ἀγγεῖον τῶν κηρίων. θυμέλη, ἀγέλη, μακέλη. Κυβέλη πόλις Φοινίκης. λέγεται δὲ καὶ ἡ Ῥέα Κυβέλη ἀπὸ Κυβέλων ὄρους ἱεροῦ. Ὑβέλη πόλις περὶ Καρχηδόνα. Ἑκαταῖος Ἀσίᾳ. Μαστραμέλη πόλις καὶ λίμνη τῆς Κελτικῆς. Ἀρτεμίδωρος. Ἀρβέλη πόλις Σικελίας. εἰ δέ τι ὀξύνεται, τὴν πρώτην συλλαβὴν φύσει ἢ θέσει μακρὰν ἔχει, πιμελή τὸ λίπος καὶ Ἀγγελή δῆμος τῆς Πανδιονίδος φυλῆς καὶ Πεντελή δῆμος Ἀντιοχίδος φυλῆς ὀξύνεται. Τὰ διὰ τοῦ 'ηλη' ὑπερδισύλλαβα βαρύνεται, ἀνθήλη καὶ Ἀνθήλη πόλις. Ἡρόδοτος ἑβδόμῃ (c. 200) »κώμη Ἀνθήλη«. καὶ Ἀνθήνη ἐκλήθη. Γαβήλη πόλις Φοινίκης, κωβήλη ἡ συνουσία. Κανθήλη πόλις Λιβυφοινίκων. Ἑκαταῖος Ἀσίᾳ. Σιδήλη πόλις Ἰωνίας. Ἑκαταῖος Ἀσίᾳ, καπήλη, ξυήλη, κιχήλη, Στυμφήλη, ὁπήλη, βαρβήλη. τὸ δὲ γαμφηλή ὀξύνεται καὶ τὸ θυηλή ἡ θυσία. Τὰ εἰς 'ιλη' ὑπερδισύλλαβα βαρύνεται, παστίλη ἡ τελευταία ἡμέρα τοῦ ἐνιαυτοῦ, σπατίλη τὸ ἀπόξυσμα τῶν δερμάτων, μαρίλη ἡ κόνις, μυστίλη ὁ κοῖλος ἄρτος, πραδίλη, βασίλη ἡ βασιλίς· Ἀβίλη πόλις ἐπὶ τῷ Ἰορδάνῃ ποταμῷ. Πενθίλη πόλις Λέσβου ἀπὸ Πενθίλου, Τρεμίλη. οὕτως ἐκαλεῖτο ἡ Λυκία ἀπὸ Τρεμίλου. τὸ μέντοι ὠτειλή— γέγονε δὲ ἀπὸ τοῦ οὐτήσω οὐτηλή τροπῇ τῆς 'ου' διφθόγγου εἰς 'ω' καὶ τοῦ 'η' εἰς τὴν 'ει' δίφθογγον Βοιωτιακῶς ὡς πένης πένεις. λέγεται δὲ
Others say ἀμυγδαλάς, as they say καλᾶς. But Tryphon in the Attic Accentuation makes ἀμυγδάλη, the fruit, barytone, and ἀμυγδαλῆ, the trees, perispomenon, since the form is possessive in relation to the fruit and for this reason is perispomenon.
The monogenes words of more than two syllables in -ελη are paroxytone: Σεμέλη, ἀγέλη, κυψέλη, the dirt of the ears and the vessel for honeycombs; θυμέλη, ἀγέλη, μακέλη. Κυβέλη, a city of Phoenicia. And Rhea too is called Κυβέλη from Mount Κυβέλων, which is sacred. Ὑβέλη, a city near Carthage: Hecataeus in the Asia. Μαστραμέλη, a city and a lake of Celtica: Artemidorus. Ἀρβέλη, a city of Sicily.
But if any is oxytone, it has the first syllable long by nature or by position: πιμελή, “fat,” and Ἀγγελή, a deme of the Pandionid tribe, and Πεντελή, a deme of the Antiochid tribe, are oxytone.
The words of more than two syllables in -ηλη are barytone: ἀνθήλη, and Ἀνθήλη, a city. Herodotus in the seventh (c. 200): “the village Ἀνθήλη”; and it was also called Ἀνθήνη. Γαβήλη, a city of Phoenicia; κωβήλη, sexual intercourse. Κανθήλη, a city of the Libyphoenicians: Hecataeus in the Asia. Σιδήλη, a city of Ionia: Hecataeus in the Asia; καπήλη, ξυήλη, κιχήλη, Στυμφήλη, ὁπήλη, βαρβήλη. But γαμφηλή is oxytone, and θυηλή, “sacrifice.”
The words of more than two syllables ending in -ιλη are barytone: παστίλη, the last day of the year; σπατίλη, the scraping of hides; μαρίλη, dust; μυστίλη, the hollow loaf; πραδίλη; βασίλη, “queen”; Ἀβίλη, a city on the river Jordan; Πενθίλη, a city of Lesbos, from Πένθιλος; Τρεμίλη—thus Lycia was called from Τρέμιλος.
However ὠτειλή— and it has come from οὐτήσω, οὐτηλή, by change of the diphthong ου to ω and of η to the diphthong ει in the Boeotian manner, as πένης becomes πένεις. And it is said…