Discussion of accentuation patterns for Greek nouns and compounds ending in -ων and -ιων (place names, body parts, months), with examples and rules about oxytone, barytone, and accent shift in composition.
Εὐαίμων πόλις Ὀρχομενίων καὶ τὸ Λακεδαίμων βαρύνεται ὡς ἔχοντα ἔννοιαν συνθέσεως. Τὰ εἰς 'ων' περιεκτικὰ ἢ μέρος σώματος σημαίνοντα καὶ τοπικὴν ἔχοντα ἔννοιαν ὀξύνεται, ἀγών, ἀγκών, φηγών, πιθών, κροκών, πευκών, χαλκών, πυλών, αὐλών, μυλών, κευθμών, δρυμών, δαφνών, ξενών, ἱππών, πεπών, ἀντρών, λουτρών, ἀνδρών, θυρών, κισσών, κοιτών, ἱστών, χαρακών, ἀνθρακών, φαρμακών, γυναικών, ἀμπελών, καμηλών, καλαμών, πλαταμών, κεραμών, πλατανών, παρθενών, ἀχυρών, προβατών, ἐλαιών, ἀνδρεών, ἀνθερεών, κενεών, κυκεών, πυλεών, ξενεών, λουτρεών, περιστερεών, παρθενεών, λαυρεών, οἰνεών καὶ Οἰνεών Λοκρίδος λιμήν. Θουκυδίδης τρίτῃ (c. 95. 102). Μαραθών, Ἀργανθών, Ἑλικών, Κιθαιρών. Τὰ εἰς 'ων' ὀνόματα μηνῶν ἢ χρόνων ὀξύνεται, Ἑκατομβαιών, Μεταγειτνιών, Βοηδρομιών, Πυανεψιών, Μαιμακτηριών, Ποσειδεών, Γαμηλιών, Ἀνθεστηριών, Ἐλαφηβολιών, Μουνυχιών, Θαργηλιών, Σκιροφοριών, μῆνες τῶν Ἀθηναίων, παχών ὄνομα μηνὸς παρ´ Αἰγυπτίοις, αἰών, χειμών, πλειών ὁ ἐνιαυτός. Τὰ εἰς 'ων' σύνθετα, ἀπὸ ἁπλῶν συντεθειμένα ῥητὰ ἀπὸ βαρυτόνων βαρύνονται, Ἀνακρέων, Χαμαιλέων. τὰ δὲ ἀπὸ περισπωμένων περισπῶνται, φιλοξενοφῶν, φιλοκτησιφῶν. καὶ τὰ ἀπὸ ὀξυτόνων φυλάττει τὴν ὀξεῖαν, φιλομακεδών, ἱππαλεκτρυών. Τὰ εἰς 'ων' ὀξύτονα δισύλλαβα καὶ μονοσύλλαβα ἐν τῇ συνθέσει ἀναβιβάζουσι τὸν τόνον, ὁπότε μὴ σχέσει τοπικῇ ἥνωται, ὡς ἔχει τὸ κατὰ συνήθειαν, προκοιτών, προπυλών, προθυρών. τὰ δὲ ἄλλα ἀναβιβάζουσι τὸν τόνον οἷον βαθυλείμων, εὐλείμων, ἀχίτων, μακραίων, αὐτόχθων. Τὰ εἰς 'ιων' λήγουσαι μετοχαὶ δισύλλαβοι ὀξυτονούμεναι καὶ ὀνόματα κύρια γινόμενα μετατιθέασι τὸν τόνον οἷον Ἀμφίων, Ὑπερίων, τὰ
Euaimon is a city of the Orchomenians, and Λακεδαίμων is accented with a grave, as having the notion of composition. Words in -ων that denote a container or a part of the body and have a local notion are accented with an acute: ἀγών, ἀγκών, φηγών, πιθών, κροκών, πευκών, χαλκών, πυλών, αὐλών, μυλών, κευθμών, δρυμών, δαφνών, ξενών, ἱππών, πεπών, ἀντρών, λουτρών, ἀνδρών, θυρών, κισσών, κοιτών, ἱστών, χαρακών, ἀνθρακών, φαρμακών, γυναικών, ἀμπελών, καμηλών, καλαμών, πλαταμών, κεραμών, πλατανών, παρθενών, ἀχυρών, προβατών, ἐλαιών, ἀνδρεών, ἀνθερεών, κενεών, κυκεών, πυλεών, ξενεών, λουτρεών, περιστερεών, παρθενεών, λαυρεών, οἰνεών, and Οἰνεών, a harbor of Locris. Thucydides, in the third book (c. 95. 102). Μαραθών, Ἀργανθών, Ἑλικών, Κιθαιρών. Nouns in -ων that are names of months or seasons are accented with an acute: Ἑκατομβαιών, Μεταγειτνιών, Βοηδρομιών, Πυανεψιών, Μαιμακτηριών, Ποσειδεών, Γαμηλιών, Ἀνθεστηριών, Ἐλαφηβολιών, Μουνυχιών, Θαργηλιών, Σκιροφοριών—months of the Athenians; παχών, the name of a month among the Egyptians; αἰών, χειμών, πλειών, ‘the year.’ Compounds in -ων, when composed transparently from simple words that are barytone, are accented with a grave: Ἀνακρέων, Χαμαιλέων; but those from circumflexed words are circumflexed: φιλοξενοφῶν, φιλοκτησιφῶν; and those from oxytone words preserve the acute: φιλομακεδών, ἱππαλεκτρυών. Oxytone disyllables and monosyllables in -ων in composition raise the accent, whenever they are not joined by a local relation, as in the customary forms προκοιτών, προπυλών, προθυρών; but the others raise the accent, as βαθυλείμων, εὐλείμων, ἀχίτων, μακραίων, αὐτόχθων. Disyllabic participles ending in -ιων, accented with an acute, when they become proper names, shift the accent, as Ἀμφίων, Ὑπερίων, the…