Discussion of Greek vocative (κλητική) accentuation rules with examples for various endings (-ης, -ρ, -ηρ, -ορ, -ων), dialectal differences (Athenians), behavior of stress (preservation, shifting to proparoxytone or raising) and example words.
κλητικὴν οἷον εὐμήκης εὔμηκες, ἐπιμήκης ἐπίμηκες, κακοήθης κακόηθες, συνήθης σύνηθες, παμμεγέθης παμμέγεθες, οἷς ἠκολούθησαν καὶ τὸ φιλαλήθης φιλάληθες καὶ μισαλήθης μισάληθες. —τὰ παρὰ τὸ ἔτος παρ´ ἡμῖν μὲν ὀξυνόμενα κατὰ τὴν εὐθεῖαν καὶ κατὰ τὴν κλητικὴν ὀξύνονται οἷον ὁ τριετής ὦ τριετές, ὁ πενταετής ὦ πενταετές, ὁ ἑξαετής ὦ ἑξαετές, παρὰ δὲ τοῖς Ἀθηναίοις παροξυνόμενα κατὰ τὴν εὐθεῖαν ἐν τῇ κλητικῇ προπαροξύνονται οἷον ὁ πενταέτης ὦ πεντάετες, ὁ ἑξαέτης ὦ ἑξάετες. Πᾶσα κλητικὴ εἰς 'ρ' μετὰ βραχείας βαρύνεται, Ἕκτορ, Νέστορ, Μέντορ, ἔνθεν τὸ ἄνερ, σῶτερ, πάτερ, δᾶερ ἐβαρύνθησαν. Αἱ εἰς 'ηρ' εὐθεῖαι ὑπὲρ δύο συλλαβὰς βαρύτονοι ἀναπέμπουσι τὸν τόνον ἐν τῇ κλητικῇ, θύγατερ, εἴνατερ, Δήμητερ, αἰνόπατερ. τὸ κυβερνᾶτερ ἀπὸ ὀξυτόνου τοῦ κυβερνατήρ γενόμενον προπεριεσπάσθη. αἱ δὲ εἰς 'ορ' ὑπὲρ δύο συλλαβὰς κλητικαὶ ἐν ταύτῃ τῇ συλλαβῇ φυλάττουσι τὸν τόνον, ἐν ᾗ συλλαβῇ ἔχει αὐτὸν ἡ εὐθεῖα, κωμῆτορ, οἰκῆτορ, Πολυμῆστορ, παντοκράτορ. Αἱ ἀπὸ τῶν εἰς 'ων' εὐθειῶν ἁπλῶν κλητικαὶ ἐπὶ τῆς αὐτῆς συλλαβῆς ταῖς εὐθείαις τὸν τόνον φυλάττουσι, πέπων πέπον, δαίμων δαῖμον, Ἀρετάων Ἀρετᾶον· εἰ μέντοι σύνθετοι εἶεν, ἀναβιβάζουσι τὸν τόνον τουτέστι προπαροξύνονται, εὔδαιμον, κυλλοπόδιον, Αὐτόμεδον, Ἀγάμεμνον, ὀλβιόδαιμον. τὰ παρὰ τὸ φρήν οὐκ ἀνέδωκε τὸν τόνον, ἀλλ´ ἐφύλαξεν ἐπὶ τῆς αὐτῆς, δαΐφρον, Λυκόφρον. σεσημείωται δὲ τὸ ὦ Λακεδαῖμον καὶ τὸ «ψευδόμενοί σε Παλαῖμον» μὴ ἀναπέμψαντα τὸν τόνον.
In the vocative, for example, εὐμήκης εὔμηκες, ἐπιμήκης ἐπίμηκες, κακοήθης κακόηθες, συνήθης σύνηθες, παμμεγέθης παμμέγεθες; to which also followed φιλαλήθης φιλάληθες and μισαλήθης μισάληθες. —The forms derived from ἔτος among us, being oxytone in the nominative, are oxytone also in the nominative and in the vocative, for example ὁ τριετής ὦ τριετές, ὁ πενταετής ὦ πενταετές, ὁ ἑξαετής ὦ ἑξαετές; but among the Athenians, being paroxytone in the nominative, in the vocative they become proparoxytone, for example ὁ πενταέτης ὦ πεντάετες, ὁ ἑξαέτης ὦ ἑξάετες. Every vocative in -ρ after a short vowel is barytone: Ἕκτορ, Νέστορ, Μέντορ; whence ἄνερ, σῶτερ, πάτερ, δᾶερ were made barytone. The nominatives in -ηρ, of more than two syllables, being barytone, send the accent back in the vocative: θύγατερ, εἴνατερ, Δήμητερ, αἰνόπατερ. κυβερνᾶτερ, formed from the oxytone κυβερνατήρ, received a circumflex on the prepenult. But vocatives in -ορ of more than two syllables keep the accent on that syllable on which the nominative has it: κωμῆτορ, οἰκῆτορ, Πολυμῆστορ, παντοκράτορ. The simple vocatives from simple nominatives in -ων keep the accent on the same syllable as the nominatives: πέπων πέπον, δαίμων δαῖμον, Ἀρετάων Ἀρετᾶον; but if they are compounds, they raise the accent, that is, they become proparoxytone: εὔδαιμον, κυλλοπόδιον, Αὐτόμεδον, Ἀγάμεμνον, ὀλβιόδαιμον. The forms derived from φρήν did not give back the accent, but kept it on the same syllable: δαΐφρον, Λυκόφρον. Noted, however, are ὦ Λακεδαῖμον and the line «ψευδόμενοί σε Παλαῖμον», as not having sent the accent back.