Accent and tone rules for Greek dual and plural forms, including vocative coincidence, plural endings (-ες, -οι, -αι, -εις), effects of synaloepha and examples (Αἴαντες, Πάριδες, Πάριδε, Παρίδοιν, σκελοῖν, Δημοσθενοῖν).
πληθυντικὴν σημειούμεθα ὡς βαρυνόμενα, ὧν καὶ αἱ γενικαὶ δυϊκαὶ ἐβαρύνθησαν. ἀπὸ δὲ τῶν ὑπὲρ δύο συλλαβὰς πρὸ μιᾶς ἔχουσι τὸν τόνον Αἴαντε Αἰάντοιν, Πάριδε Παρίδοιν. εἰ δὲ συναλοιφὴ παρακολουθήσῃ, καὶ αὗται περισπῶνται, σκελέοιν σκελοῖν, Δημοσθενέοιν Δημοσθενοῖν. κἀνταῦθα γυναικοῖν καὶ θυγατροῖν σημειούσθωσαν παραλόγως περισπασθεῖσαι. {1Περὶ κλητικῆς.}1 Πᾶσα κλητικὴ δυϊκὴ καὶ πληθυντικὴ ὁμοτονεῖ τῇ ἰδίᾳ εὐθείᾳ. {1Περὶ τόνου τῆς πληθυντικῆς εὐθείας.}1 Πᾶσα εὐθεῖα πληθυντικὴ ἀρσενική τε καὶ θηλυκὴ εἰς 'ες' λήγει ἢ εἰς 'οι' ἢ εἰς 'αι' ἢ κατὰ συναίρεσιν εἰς 'εις'. Αἱ μὲν οὖν εἰς 'ες' λήγουσαι οὐδέποτε ὀξύνονται, Πάριδες, μῆνες, Αἴαντες· χωρὶς εἰ μὴ ἐκ πάθους εἶεν διὰ τὸ βιοπλανές οἵ τε βιοπλανὲς ἀγρὸν ἐπ´ ἀγροῦ φοιτῶσιν· (Callimach.) καὶ τὸ ἐπιτηδές εἰς δ´ ἐρέτας ἐπιτηδὲς ἀγείρομεν (Il. Α 142). ἔχουσι δὲ τῶν δυϊκῶν εὐθειῶν τὸν τόνον, Πάριδε Πάριδες, τίνε τίνες, Ἕκτορε Ἕκτορες, Αἴαντε Αἴαντες, γυναῖκε γυναῖκες, μητέρε μητέρες, εἰνατέρε εἰνατέρες.
We mark the plural as being barytone, and so too their dual genitives have been barytoned. But from those of more than two syllables they have the accent on the penult: Αἴαντε, Αἰάντοιν; Πάριδε, Παρίδοιν. But if synaloepha follows, these too are circumflexed: σκελέοιν, σκελοῖν; Δημοσθενέοιν, Δημοσθενοῖν. And here too let γυναικοῖν and θυγατροῖν be marked, anomalously, as having been circumflexed.
On the vocative. Every dual and plural vocative has the same accent as its own nominative.
On the accent of the plural nominative. Every plural nominative, masculine and feminine, ends in 'ες' or in 'οι' or in 'αι' or, by contraction, in 'εις'. Now those ending in 'ες' are never oxytone: Πάριδες, μῆνες, Αἴαντες; except if they are by affection because of the wandering life: οἵ τε βιοπλανὲς ἀγρὸν ἐπ´ ἀγροῦ φοιτῶσιν; (Callimach.); and ἐπιτηδές: εἰς δ´ ἐρέτας ἐπιτηδὲς ἀγείρομεν (Il. Α 142). And they have the accent of the dual nominatives: Πάριδε, Πάριδες; τίνε, τίνες; Ἕκτορε, Ἕκτορες; Αἴαντε, Αἴαντες; γυναῖκε, γυναῖκες; μητέρε, μητέρες; εἰνατέρε, εἰνατέρες.