Τὰ εἰς 'κω' δισύλλαβα τῷ 'η' παραληγόμενα ἀπὸ συμφώνου ἀρχόμενα βαρύνεται, ἀπὸ δὲ ἡμιφώνου περισπῶνται· καὶ βαρύνονται μὲν ταῦτα, τήκω, δήκω ὅθεν ἔδακον, μεθ´ ὧν καὶ ἥκω. περισπᾶται δὲ ταῦτα, ληκῶ, σφηκῶ, μηκῶ. Τὰ εἰς 'κω', εἰ μὴ τῷ 'σ' παραλήγοιτο ἢ τῷ 'η', περὶ ὧν προείρηται, πάντως περισπᾶται, κακῶ, ἀρκῶ, ναρκῶ, σαρκῶ, φαλκῶ, δοκῶ, κυκῶ, μυκῶ, οἰκῶ καὶ παροικῶ. τὸ δὲ διώκω καὶ ἥκω καὶ ἐρύκω βαρύνεται. τὸ δὲ ἀσκῶ, σφηκῶ περισπᾶται. Τὰ εἰς 'σκω' βαρύνεται, εἰ μὴ κατάρχοιτο ὄνομα, δράσκω, γηράσκω, πιπράσκω, διδάσκω, τιτρώσκω, γινώσκω, βιβρώσκω, ἀρέσκω, πιφαύσκω, κικλήσκω, θνήσκω, μιμνήσκω, ἀλδήσκω, πιπίσκω, ἀέσκω, μαχέσκω, ἐΐσκω «ἐΐσκω πηγεσιμάλλῳ» (Il. Γ 197) καὶ ἀποβολῇ τοῦ 'ε' «εἴ κέ σε τῷ ἴσκοντες» (Λ 799). δειδίσκω, εὑρίσκω, τελίσκω, γαμίσκω, κυΐσκω, ὀφλίσκω, ἀφ´ οὗ τὸ ὀφλισκάνω, ἁλίσκω, ἀραρίσκω, στερίσκω, μεθύσκω, βόσκω βοσκήσω· τοῦτο δὲ ὡς ἀπὸ περισπωμένου ἐγένετο βοσκῶ βοσκήσω. τὸ μέντοι δισκῶ καὶ ἀσκῶ καὶ διασκῶ ἔχουσι τὸ δίσκος καὶ ἀσκός, καὶ τὸ βοσκῶ τὸ βοσκός καὶ ἱπποβοσκῶ ἱπποβοσκός. Τὰ εἰς 'κτω' μὴ παρ´ ὄνομα γινόμενα βαρύνεται, τίκτω, πέκτω τὸ κτενίζω. τὰ δὲ περισπώμενα ἔχουσιν ὄνομα, εὔτακτος εὐτακτῶ, ἄτακτος ἀτακτῶ, ὑλακή ὑλακτῶ. τούτοις ἠκολούθησε καὶ τὸ ἀγανακτῶ. Τὰ εἰς 'χω' δισύλλαβα ἀρχόμενα ἀπὸ συμφώνου μὴ διὰ τοῦ 'η' παραληγόμενα φύσει μακρᾷ βαρύνεται· εἰ δέ τι περιεσπάσθη, τοῦτο ἐκ
The disyllables in -κω with penult in η, beginning with a consonant, are accented with a grave, but those beginning with a semivowel are circumflexed; and these are grave-accented: τήκω, δήκω (whence ἔδακον), along with which also ἥκω. But these are circumflexed: ληκῶ, σφηκῶ, μηκῶ. Words in -κω, if the penult is not in σ or in η (about which it has been stated above), are in every case circumflexed: κακῶ, ἀρκῶ, ναρκῶ, σαρκῶ, φαλκῶ, δοκῶ, κυκῶ, μυκῶ, οἰκῶ and παροικῶ. But διώκω and ἥκω and ἐρύκω are grave-accented. But ἀσκῶ, σφηκῶ are circumflexed. Words in -σκω are grave-accented, unless a noun is the base: δράσκω, γηράσκω, πιπράσκω, διδάσκω, τιτρώσκω, γινώσκω, βιβρώσκω, ἀρέσκω, πιφαύσκω, κικλήσκω, θνῄσκω, μιμνῄσκω, ἀλδήσκω, πιπίσκω, ἀέσκω, μαχέσκω, ἐΐσκω—“ἐΐσκω πηγεσιμάλλῳ” (Il. Γ 197)—and with loss of the ε: “εἴ κέ σε τῷ ἴσκοντες” (Λ 799). δειδίσκω, εὑρίσκω, τελίσκω, γαμίσκω, κυΐσκω, ὀφλίσκω, from which comes ὀφλισκάνω, ἁλίσκω, ἀραρίσκω, στερίσκω, μεθύσκω, βόσκω, βοσκήσω; but this arose as from a circumflexed form βοσκῶ, βοσκήσω. However δισκῶ and ἀσκῶ and διασκῶ have the nouns δίσκος and ἀσκός, and βοσκῶ has βοσκός, and ἱπποβοσκῶ has ἱπποβοσκός. Words in -κτω not formed from a noun are grave-accented: τίκτω, πέκτω (i.e. κτενίζω). But the circumflexed ones have a noun: εὔτακτος, εὐτακτῶ; ἄτακτος, ἀτακτῶ; ὑλακή, ὑλακτῶ. To these there has also followed ἀγανακτῶ. The disyllables in -χω, beginning with a consonant and not having the penult in η, are grave-accented with a naturally long vowel; but if any has been circumflexed, this is from…