δὲ ἀπὸ τοῦ κνίζω οὐ μόνον ἡ κνῖσα, ἀλλὰ καὶ ἡ κνίζα ὡς σχίζω σχίζα. Ἀνακρέων (fr. 87 Bergk), κνίζη τις ἤδη καὶ πέπειρα γίνομαι σὴν διὰ μαργοσύνην. τὸ δὲ κνύζα, εἰ μὲν ἐπὶ φυτοῦ, κατὰ συγκοπήν ἐστιν οἷον «χαμαιζήλοιο κονύζης», εἰ δὲ ἐπὶ παρεφθαρμένου καὶ ἐρρυπωμένου, οὐκ ἔστι συγκοπή, ἀλλὰ ἀπὸ τοῦ κνύω, ἐξ οὗ καὶ κνύος ἡ φθορά. ὁμοίως δὲ καὶ ἐκ τοῦ κνῶ καὶ κνάπτω γίνεται. ὡς γὰρ ῥῶ ῥάπτω τὸ τὰ διαλελυμένα εἰς ῥῶσιν ἄγω καὶ βῶ βάπτω τὸ ἐμβιβάζω ποι τὸ ἐνιέμενον καὶ θῶ θάπτω τὸ ἀποτίθημι τὴν ταφήν, οὕτω καὶ κνῶ κνάπτω, ἀφ´ οὗ κνάφος φυτὸν ἀκανθῶδες, ᾧ τὰ ἄθικτα ἱμάτια ἐπισύροντες κατεργάζονται. τὸ δὲ αὐτὸ καὶ γνάπτω, ὅθεν ὁ κναφεὺς καὶ γναφεύς ὁ αὐτός. Τὰ διὰ δύο 'σσ' βαρύνεται· εἰ δέ τι περιεσπάσθη, τοῦτο παρ´ ὄνομα ἐγένετο. πάσσω, πλάσσω, μάσσω, νάσσω, ἱμάσσω, ἀράσσω, πατάσσω, χαράσσω, ἀλλάσσω, θαάσσω, ἀνάσσω, τινάσσω, ἐρέσσω, πυρέσσω, ἀηθέσσω, πτήσσω, ῥήσσω, πλήσσω, πτίσσω, φρίσσω, λίσσω «ὣς φάτο λισσόμενος μέγα νήπιος» (Π 46), δεδίσσω καὶ δειδίσσω, αἰνίσσω, δρομίσσω, ἐνίσσω τὸ ἐκφοβῶ «ἐκπάγλως ἐπέεσσιν ἐνισσέμεν» (Ο 198), ἑλίσσω, ὄσσω μετειλημμένον ἀπὸ τοῦ ὄπτω, πτύσσω, μύσσω, νύσσω, ἀφύσσω, ὀρύσσω, κηρύσσω, κορύσσω, πτώσσω, κνώσσω, ὀνειρώσσω, ἀμβλυώσσω, τυφλώσσω, ἀγρώσσω, «ἰχθῦς ἀγρώσσων πυκινὰ πτερὰ δεύεται ἅλμῃ» (ε 53),
Pending translation