Τὰ εἰς 'νω' δισύλλαβα παραληγόμενα τῇ 'ει' διφθόγγῳ βαρύνεται, εἰ μὴ παρ´ ὄνομα εἴη, τείνω, γείνω, κτείνω. τὸ δεινῶ, ὅτι δεινός, καὶ τὸ πεινῶ, ὅτι πεῖνα. Τὰ εἰς 'νω' δισύλλαβα παραληγόμενα 'ι' ἐκτεταμένῳ βαρύνεται, εἰ μὴ προκατάρχοιτο ὄνομα, κρίνω, πίνω, κλίνω, σίνω, γίνω. δινῶ δινεῖς, ὅτι δίνη καὶ ῥινῶ ῥινοῖς, ὅτι ῥίνη. τούτοις ὅμοιον καὶ τὸ κινῶ Τὰ εἰς 'νω' παραληγόμενα 'υ' μακρῷ βαρύνεται, εἰ μὴ προκατάρχοι ὄνομα, δύνω, θύνω, πλύνω, φύνω, μηκύνω, πλατύνω, ταχύνω, τραχύνω, ὀτρύνω, μολύνω, κρατύνω, φαιδρύνω, ἀμύνω, εὐθύνω, βραδύνω, «ἀμορφύνειν ἐθέλωσιν» ὁ Ἀντίμαχος ἀντὶ τοῦ ἀμορφεῖν, ἀκαχύνω ὁ αὐτός, ἔνθεν ἀπαρέμφατον ἀκαχυνέμεν. σεσημείωται τὸ βυνῶ περισπώμενον καὶ παρ´ Ἡσιόδῳ τὸ «ἐθύνεον» (Scut. 210) ὡς ἐνόεον ἢ πλεονασμῷ τοῦ 'ε' ἢ μεταβολῇ τῆς 'δι' εἰς 'θυ'. τὸ δὲ ξυνῶ ἔχει τὸ ξυνός. καὶ τὸ ὀδυνῶ ἔχει τὸ ὀδύνη καὶ τὸ 'υ' βραχύ. καὶ τὸ τορυνῶ ἔχει τὸ τορύνη. τοῦτο δὲ οἱ Ἀττικοὶ καὶ βαρύνουσι καὶ ἐκτείνουσι «ἐτόρυνε» γάρ (Arist. Eqq. 1172). Τὰ διὰ τοῦ 'αινω' βαρύνεται· ἃ δὲ περισπῶνται, ὀλίγα εἰσὶ καὶ παρ´ ὄνομα γεγόνασι, φαίνω φαίνομαι, μαίνω μαίνομαι, χαίνω, ῥαίνω, βαίνω, δραίνω, καίνω, κραίνω, σαίνω, χραίνω, αἵνω τὸ δασυνόμενον τὸ παρὰ τοῖς Ἀττικοῖς. Φερεκράτης «αἵνειν, πτίσσειν». μιαίνω, μελαίνω, ὑφαίνω. τὸ μέντοι αἰνῶ περισπώμενον ἔχει τὸ αἶνος ὥσπερ καὶ τὸ κελαινῶ τὸ κελαινός καὶ τὸ τριαινῶ τὸ τρίαινα. Τὰ εἰς 'νω' παραληγόμενα διφθόγγῳ, μὴ τῇ 'αι' ἢ 'ει', περισπᾶται, ἐρευνῶ, θοινῶ, χαυνῶ, κοινῶ, οἰνῶ χωρὶς τοῦ ἐλαύνω. Τὰ εἰς 'νω' ὑπερδισύλλαβα παραληγόμενα τῇ 'ει' διφθόγγῳ ἢ μακρῷ
Disyllables in -νω with the penult containing the diphthong ει are accented with a grave, unless they are derived from a noun: τείνω, γείνω, κτείνω. But δεινῶ, because of δεινός, and πεινῶ, because of πεῖνα.
Disyllables in -νω with the penult containing long ι are accented with a grave, unless a noun underlies them: κρίνω, πίνω, κλίνω, σίνω, γίνω. But δινῶ δινείς, because of δίνη, and ῥινῶ ῥινοῖς, because of ῥίνη. Similar to these is also κινῶ.
Forms in -νω with the penult containing long υ are accented with a grave, unless a noun underlies them: δύνω, θύνω, πλύνω, φύνω, μηκύνω, πλατύνω, ταχύνω, τραχύνω, ὀτρύνω, μολύνω, κρατύνω, φαιδρύνω, ἀμύνω, εὐθύνω, βραδύνω. Antimachus has «ἀμορφύνειν ἐθέλωσιν» in place of ἀμορφεῖν, and the same author has ἀκαχύνω, whence the infinitive ἀκαχυνέμεν. Noted as exceptional is βυνῶ with circumflex; and in Hesiod «ἐθύνεον» (Scut. 210), like ἐνόεον, either by addition of ε or by change of δι to θυ. But ξυνῶ has ξυνός. And ὀδυνῶ has ὀδύνη and short υ. And τορυνῶ has τορύνη; but the Attics both accent it with a grave and lengthen it—for «ἐτόρυνε» (Arist. Eqq. 1172).
Forms in -αινω are accented with a grave; but those that take a circumflex are few and have arisen from a noun: φαίνω φαίνομαι, μαίνω μαίνομαι, χαίνω, ῥαίνω, βαίνω, δραίνω, καίνω, κραίνω, σαίνω, χραίνω, αἵνω, the aspirated form used among the Attics. Pherecrates: «αἵνειν, πτίσσειν». Also μιαίνω, μελαίνω, ὑφαίνω. However, αἰνῶ with circumflex has αἶνος, just as κελαινῶ has κελαινός and τριαινῶ has τρίαινα.
Forms in -νω with the penult containing a diphthong other than αι or ει take a circumflex: ἐρευνῶ, θοινῶ, χαυνῶ, κοινῶ, οἰνῶ, except ἐλαύνω.
Polysyllables in -νω with the penult containing the diphthong ει or a long vowel…