Discussion of Greek verbs in -ω: enumeration of specific verbs, patterns of vowel contraction and diphthong ει, accentuation changes (perispōmenon, parabaseis), passive and adjectival derivatives, dialectal alternants and examples (Hipponax, Sappho).
τὸ ἑννύω, νέω, χέω, κέω, ἐξ οὗ τὸ κέομαι καὶ ἐν πλεονασμῷ τοῦ 'ι' καὶ συγκοπῇ τοῦ 'ο' κεῖμαι, δέω, ξέω, θέω, πνέω, πλέω, ῥέω, ποιέω, νοέω, τελέω. κιρνάμενα δὲ ἔνια περισπῶνται, ποιῶ, νοῶ, τελῶ. σεσημείωται τὸ ἐῶ περισπώμενον. τὸ δὲ θεῶ, ὅθεν τὸ θεῶμαι, ἔχει τὸ θέα, καὶ τὸ νεῶ τὸ νέος. καὶ τὸ δεῶ δεήσω ἀπὸ τοῦ βαρυτόνου δέω γέγονεν. Τὰ εἰς 'ω' καθαρὸν παραληγόμενα τῇ 'ει' διφθόγγῳ βαρύνεται, εἰ μὴ ὄνομα ἔχοι, σείω, θείω, κείω, ἐξ οὗ παθητικὸν κείομαι καὶ κατὰ συγκοπὴν κεῖμαι, βρωσείω, ὀψείω, κιχείω, τελείω, ὀκνείω, ῥιγείω, θαλπείω, γαμησείω. τὸ μέντοι μειῶ ἔχει μεῖος καὶ τὸ τελειῶ τὸ τέλειος καὶ τὸ ἀρειῶ τὸ ἀρείων καὶ ἀρειῶ ἀρειᾷς τὸ ἀπειλῶ ὡς παρ´ Ἱππώνακτι «ἀρειᾷς σύκινόν με ποιῆσαι» fr. 70 Bergk) τὸ ἀρειή καὶ τὸ ἀχρειῶ τὸ ἀχρεῖος, τὸ οἰκειῶ τὸ οἰκεῖος καὶ τὸ ἀνδρειῶ τὸ ἀνδρεῖος. * Οὐδὲν εἰς 'ω' λῆγον ῥῆμα βαρύτονον καθαρὸν δισύλλαβον τῷ 'η' παραλήγει, ἀλλὰ μόνον τὸ δήω δήεις «δήεις τόνγε σύεσσι παρήμενον» (ν 407). τὸ γὰρ ἔκηα οὐ πάντως ἐνεστῶτα τὸν κήω αἰτήσει, ὡς ἀπαιτεῖ Φιλόξενος. ἡ δὲ τοιαύτη παράληξις ἢ περισπωμένη ἐστίν, ὥσπερ τὸ θηῶ, νηῶ ἢ εἴπερ βαρύτονα εἴη, πάντως κατὰ διάλεκτον, ὡς τὸ παίω πήω λεγόμενον παρὰ Βοιωτοῖς, τὸ παλαίω παλήω καὶ παρ´ Αἰολεῦσιν ἐπὶ τῶν ὑπὲρ δύο συλλαβάς, ἀδικήω «Ψάπφ´, ἀδικήει» (Sapph. fr. I 20), ποθήω «καὶ ποθήω καὶ μάομαι» τό τε κλήω ἐκ τοῦ κλείω γενόμενον. Τὰ εἰς 'ω' καθαρὸν ὑπερδισύλλαβα παραληγόμενα 'ι' βραχεῖ περισπᾶται, μειδιῶ, κοπιῶ, ἀξιῶ, ἐρυθριῶ, ἀγωνιῶ, ἀκηδιῶ, μετριῶ,
The verbs ἑννύω, νέω, χέω, κέω—whence come κέομαι and, with pleonasm of 'ι' and syncope of 'ο', κεῖμαι—δέω, ξέω, θέω, πνέω, πλέω, ῥέω, ποιέω, νοέω, τελέω. But some, when mixed, are circumflexed: ποιῶ, νοῶ, τελῶ. ἐῶ is marked as being circumflexed. But θεῶ, whence θεῶμαι, has θέα, and νεῶ has νέος. And δεῶ, δεήσω has arisen from the barytone δέω.
Those ending in pure -ω, with the penult in the diphthong 'ει', are accented with a grave, unless it is a noun: σείω, θείω, κείω—whence the passive κείομαι and, by syncope, κεῖμαι—βρωσείω, ὀψείω, κιχείω, τελείω, ὀκνείω, ῥιγείω, θαλπείω, γαμησείω. μειῶ, however, has μεῖος; and τελειῶ has τέλειος; and ἀρειῶ has ἀρείων, and ἀρειῶ ἀρειᾷς; ἀπειλῶ, as in Hipponax, «ἀρειᾷς σύκινόν με ποιῆσαι» fr. 70 Bergk); ἀρειή; and ἀχρειῶ has ἀχρεῖος; οἰκειῶ has οἰκεῖος; and ἀνδρειῶ has ἀνδρεῖος.
No barytone, pure, disyllabic verb ending in -ω has the penult in 'η', but only δήω, δήεις: «δήεις τόνγε σύεσσι παρήμενον» (ν 407). For ἔκηα does not necessarily require the present κήω, as Philoxenus demands. And such a penult is either circumflexed, as θηῶ, νηῶ, or, if it should be barytone, it is in any case according to dialect, as παίω, called πήω among the Boeotians; παλαίω, παλήω; and among the Aeolians in forms of more than two syllables, ἀδικήω: «Ψάπφ´, ἀδικήει» (Sapph. fr. I 20); ποθήω: «καὶ ποθήω καὶ μάομαι»; and κλήω, which has come from κλείω.
Those ending in pure -ω, of more than two syllables, with the penult in short 'ι', are circumflexed: μειδιῶ, κοπιῶ, ἀξιῶ, ἐρυθριῶ, ἀγωνιῶ, ἀκηδιῶ, μετριῶ.