Rules for accentuation and prosodic changes of verbs ending in -ω across moods (imperative, subjunctive, optative), including Doric variants and effects of preceding consonants and monosyllabicity.
τὸ προστακτικὸν «ὄψεσθε Τρῶες καὶ Τρῳάδες» (Ω 704) καὶ πάλιν «ἀλλ´ ὄψεσθε ἵνα τώγε καθεύδετον» (Od. θ 313) ἀντὶ τοῦ ἴδετε, κατὰ ποιητικὴν ἄδειαν μετηνέχθη ἀπὸ μέλλοντος εἰς ἐνεστῶτα. Οἱ εἰς 'ω' μέλλοντες κατὰ τὴν κοινὴν διάλεκτον, ἐὰν ἔχωσι πρὸ τοῦ 'ω' τὸ 'ξ' ἢ τὸ 'ψ' ἢ τὸ 'σ', βαρύνονται, λέξω, πλέξω, τύψω, γράψω, ποιήσω, νοήσω. ἐὰν δὲ μηδὲν ἔχωσι τούτων πρὸ τοῦ 'ω', περισπᾶται, σπερῶ, φθερῶ, πλυνῶ, κτενῶ, τιλῶ. πρόσκειται δὲ κατὰ τὴν κοινὴν διάλεκτον, ἐπειδὴ τὸ ποιήσω ποιησῶ οἱ Δωριεῖς λέγουσι, καὶ τὸ λέξω λεξῶ. Τὰ εἰς 'ω' λήγοντα δεύτερα πρόσωπα προστακτικὰ ὁμοτονεῖ τοῖς ἰδίοις ὁριστικοῖς, νικῶ ἐγώ, νικῶ σύ, κρεμῶ ἐγώ, κρεμῶ σύ. τὰ μέντοι τρίτα εἴτε εἰς 'τω' εἴτε εἰς 'θω' βαρύνεται, λεγέτω, ποιείτω, τυπτέσθω, λεγέσθω. Τὰ εἰς 'ω' τρίτα πρόσωπα τῶν εὐκτικῶν περισπῶνται μετὰ τοῦ προσγεγραμμένου 'ι' βοάοι βοῷ, τρυπάοι τρυπῷ. Τὰ εἰς 'ω' ὑποτακτικὰ μονοσύλλαβα μὲν ὄντα περισπῶνται, ἐὰν ὦ, ἐὰν δῶ, ἐὰν βῶ, ἐὰν στῶ, ἐὰν σχῶ. καὶ ἐξ ἀνάγκης δὲ περισπῶνται. βαρύνεσθαι μὲν γὰρ οὐκ ἠδύναντο, ἐπειδὴ μονοσύλλαβά εἰσι· οὐδέποτε δὲ μονοσύλλαβος λέξις βαρύνεται, ἀλλ´ ἢ ὀξύνεται οἷον τίς, τί, πούς, Ζεύς, Φρύξ, Κρής, νύξ ἢ περισπᾶται οἷον βοῦς νοῦς ῥοῦς. ὀξύνεσθαι δὲ οὐκ ἠδύναντο, ἐπεὶ τὰ ῥήματα ἀποστρέφονται τὴν ὀξεῖαν τάσιν οἷον τύπτω, γράφω, βοῶ, χρυσῶ, ποιῶ χωρὶς τῶν σεσημειωμένων. λοιπὸν οὖν ἐξ ἀνάγκης περισπῶνται, ἐὰν ὦ ἐὰν σχῶ καὶ ἐὰν σπῶ, συντιθέμενα δὲ καὶ ὑπερβαίνοντα τὴν μονοσυλλαβίαν βαρύνονται οἷον ἐὰν κατάσχω ἐὰν παράσχω, ἐὰν ἐπίσπω· τὸ δὲ ἐὰν ὦ ἐν συνθέσει τὸν αὐτὸν τόνον φυλάσσει, οἷον ἐὰν συνῶ ἐὰν παρῶ, ἐπειδὴ ἡ συναίρεσίς ἐστιν ἡ αἰτία, ἀπὸ γὰρ τοῦ ἐὰν συνέω καὶ ἐὰν παρέω γεγόνασι κατὰ κρᾶσιν τοῦ 'ε' καὶ 'ω' εἰς 'ω'. Τὰ δὲ εἰς 'ω' ὑπὲρ μίαν συλλαβὴν ὑποτακτικὰ βαρύνεται καὶ περισπᾶται. καὶ περισπῶνται μέν, ἡνίκα ἔχωσι τὴν μετοχὴν εἰς 'εις' μετ´ ὀξείας τάσεως καὶ διὰ τοῦ 'ντ' κλινομένην, τυφθείς τυφθέντος ἐὰν τυφθῶ, τυπείς τυπέντος ἐὰν τυπῶ, τιθείς τιθέντος ἐὰν τιθῶ, νυγείς νυγέντος ἐὰν νυγῶ, δαρείς δαρέντος ἐὰν δαρῶ, σταλείς σταλέντος ἐὰν σταλῶ, σπαρείς σπαρέντος ἐὰν σπαρῶ, φθαρείς φθαρέντος ἐὰν φθαρῶ. ἢ ἡνίκα ὦσιν ἐνεστῶτος καὶ παρατατικοῦ τῶν συνῃρημένων,
The imperative «ὄψεσθε Τρῶες καὶ Τρῳάδες» (Ω 704) and again «ἀλλ´ ὄψεσθε ἵνα τώγε καθεύδετον» (Od. θ 313), in place of ἴδετε, has, by poetic license, been transferred from the future to the present. Future forms in -ω in the common dialect, if they have before the -ω a ξ or a ψ or a σ, are barytone: λέξω, πλέξω, τύψω, γράψω, ποιήσω, νοήσω. But if they have none of these before the -ω, they are circumflexed: σπερῶ, φθερῶ, πλυνῶ, κτενῶ, τιλῶ. The phrase “in the common dialect” is added because the Dorians say ποιησῶ for ποιήσω, and λεξῶ for λέξω. Second-person imperatives ending in -ω have the same accent as their own indicatives: νικῶ ἐγώ, νικῶ σύ; κρεμῶ ἐγώ, κρεμῶ σύ. The third persons, however, whether in -τω or in -θω, are barytone: λεγέτω, ποιείτω, τυπτέσθω, λεγέσθω. Third persons of the optative ending in -ω are circumflexed with iota subscript: βοάοι → βοῷ, τρυπάοι → τρυπῷ. Monosyllabic subjunctives ending in -ω are circumflexed: ἐὰν ὦ, ἐὰν δῶ, ἐὰν βῶ, ἐὰν στῶ, ἐὰν σχῶ. And of necessity they are circumflexed: for they could not be barytone, since they are monosyllables (and a monosyllabic word is never barytone, but is either acute, as τίς, τί, πούς, Ζεύς, Φρύξ, Κρής, νύξ, or circumflexed, as βοῦς, νοῦς, ῥοῦς). Nor could they be acute, since verbs avoid the acute accent, as τύπτω, γράφω, βοῶ, χρυσῶ, ποιῶ, except for those specially noted. Therefore of necessity they are circumflexed: ἐὰν ὦ, ἐὰν σχῶ, and ἐὰν σπῶ; but when compounded and exceeding monosyllabicity they are barytone, as ἐὰν κατάσχω, ἐὰν παράσχω, ἐὰν ἐπίσπω. But ἐὰν ὦ in composition keeps the same accent, as ἐὰν συνῶ, ἐὰν παρῶ, since contraction is the cause: for they have arisen from ἐὰν συνέω and ἐὰν παρέω by crasis of ε and ω into ω. Subjunctives ending in -ω with more than one syllable are barytone and circumflexed. And they are circumflexed when they have the participle in -εις with acute accent and declined through -ντ-, as τυφθείς, τυφθέντος → ἐὰν τυφθῶ; τυπείς, τυπέντος → ἐὰν τυπῶ; τιθείς, τιθέντος → ἐὰν τιθῶ; νυγείς, νυγέντος → ἐὰν νυγῶ; δαρείς, δαρέντος → ἐὰν δαρῶ; σταλείς, σταλέντος → ἐὰν σταλῶ; σπαρείς, σπαρέντος → ἐὰν σπαρῶ; φθαρείς, φθαρέντος → ἐὰν φθαρῶ; or when they are of the present and imperfect of the contracted verbs.