ἐδάρης, τέτυφα τέτυφας, ἔτυψα ἔτυψας, ἔτυπον ἔτυπες. ἔτι καὶ τὰ τρίτα ὁμοτονεῖ τοῖς δευτέροις, ἔλαβες ἔλαβεν, ἔτυψας ἔτυψεν. Τὰ εἰς 'μαι' ὁριστικὰ προπαροξύνονται ἢ προπερισπῶνται. τὰ μὲν οὖν βραχείᾳ παραληγόμενα προπαροξύνονται, λέγομαι, ἵσταμαι, δύναμαι, ἄγαμαι, δίδομαι· τὰ δὲ φύσει μακρᾷ ἁπλᾶ ὄντα προπερισπῶνται, κεῖμαι, ἧμαι, ποιοῦμαι, γελῶμαι, ἀγῶμαι, ὑπεσταλμένων τῶν τῆς Αἰολίδος διαλέκτου, ἀκάχημαι γὰρ καὶ ἀλάλημαι, καὶ τοῦ παρακειμένου· οὗτος δὲ προπαροξύνεται, ὁμότονος ὢν τῷ ἰδίῳ ἐνεργητικῷ, νενόηκα νενόημαι, πεποίηκα πεποίημαι. τὸ δὲ κατάκειμαι καὶ κάθημαι προπαροξύνονται σύνθετα ὄντα. Τὰ εἰς 'ται' τρίτα ὁμοφωνεῖ τοῖς εἰς 'μαι' πρώτοις, τύπτομαι τύπτεται, πεποίημαι πεποίηται, ποιοῦμαι ποιεῖται, οἴομαι καὶ οἶμαι οἴεται. τὰ δεύτερα πρόσωπα τῶν εἰς 'μαι' ἰσοσυλλαβοῦντα μὲν τοῖς πρώτοις καὶ ὁμοτονεῖ αὐτοῖς, τίθεμαι τίθεσαι, δίδομαι δίδοσαι, πεποίημαι πεποίησαι· ἐνδέοντα δὲ μιᾷ συλλαβῇ, ἀπὸ μὲν προπαροξυτόνων ὄντα, παροξύνονται, τύπτομαι, τύπτῃ, γράφομαι γράφῃ, ἀπὸ δὲ περισπωμένων περισπᾶται, βοῶμαι βοᾷ, ποιοῦμαι ποιῇ. Τὰ εἰς 'μαι' ὑποτακτικὰ περισπῶνται μὲν ἀπὸ περισπωμένων ὄντα, ἐὰν νοῶ ἐὰν νοῶμαι, ἐὰν φιλῶ ἐὰν φιλῶμαι· καὶ ὅταν ὦσι παρακειμένου καὶ ὑπερσυντελίκου, ἐὰν πεποιῶμαι, ἐὰν μεμνῶμαι, ἐὰν κεκτῶμαι, ἐὰν κεχρυσῶμαι. βαρύνονται δὲ ἀπὸ βαρυτόνων ὄντα, ἐὰν τύπτω ἐὰν τύπτωμαι, ἐὰν τύπω ἐὰν τύπωμαι, ἐὰν λίπω ἐὰν λίπωμαι, ἐὰν ἵκωμαι.
ἐδάρης, τέτυφα τέτυφας, ἔτυψα ἔτυψας, ἔτυπον ἔτυπες. Further, the third persons have the same accent as the second, ἔλαβες ἔλαβεν, ἔτυψας ἔτυψεν. The indicative forms in -μαι are accented either with a proparoxytone or with a properispomenon. Those, then, whose penult is short are proparoxytone: λέγομαι, ἵσταμαι, δύναμαι, ἄγαμαι, δίδομαι; but those which are simple and have a naturally long penult are properispomenon: κεῖμαι, ἧμαι, ποιοῦμαι, γελῶμαι, ἀγῶμαι—excepting the forms of the Aeolic dialect, for ἀκάχημαι and ἀλάλημαι, and excepting the perfect; for this is proparoxytone, being of the same accent as its own active: νενόηκα νενόημαι, πεποίηκα πεποίημαι. But κατάκειμαι and κάθημαι are proparoxytone, since they are compounds. The third persons in -ται have the same sound as the first persons in -μαι: τύπτομαι τύπτεται, πεποίημαι πεποίηται, ποιοῦμαι ποιεῖται, οἴομαι and οἶμαι οἴεται. The second persons of the -μαι forms, when they are of equal syllable-length with the first persons, also have the same accent as them: τίθεμαι τίθεσαι, δίδομαι δίδοσαι, πεποίημαι πεποίησαι; but when they are deficient by one syllable, if they come from proparoxytones they are paroxytone: τύπτομαι, τύπτῃ, γράφομαι γράφῃ; but if from circumflexed forms they take a circumflex: βοῶμαι βοᾷ, ποιοῦμαι ποιῇ. The subjunctive forms in -μαι are circumflexed when they come from circumflexed forms: ἐὰν νοῶ ἐὰν νοῶμαι, ἐὰν φιλῶ ἐὰν φιλῶμαι; and likewise when they are of the perfect and pluperfect: ἐὰν πεποιῶμαι, ἐὰν μεμνῶμαι, ἐὰν κεκτῶμαι, ἐὰν κεχρυσῶμαι. But they are barytone when they come from barytones: ἐὰν τύπτω ἐὰν τύπτωμαι, ἐὰν τύπω ἐὰν τύπωμαι, ἐὰν λίπω ἐὰν λίπωμαι, ἐὰν ἵκωμαι.