Discussion of Greek infinitives ending in -σθαι vs -θαι, their homotony with finite forms, accentuation patterns, and passive/middle aorist examples.
συρίσαι, λεπίσαι, τιθέναι, ἱστάναι, διδόναι, ζευγνύναι, στῆναι, βῆναι, γνῶναι, βιῶναι, ἁλῶναι, θεῖναι, δοῦναι, εἷναι, τυφθῆναι, τετύφθαι, τύπτεσθαι, τυπέσθαι. * Πᾶν ἀπαρέμφατον εἰς 'σθαι' ἁπλοῦν πάντως ὁμοτονεῖ τῷ ἰδίῳ ὁριστικῷ οἷον τύπτεται τύπτεσθαι, βοᾶται βοᾶσθαι, χρυσοῦται χρυσοῦσθαι, τυφθήσεται τυφθήσεσθαι, τυπήσεται τυπήσεσθαι, ἔρχεται ἔρχεσθαι, ἐτύψατο τύψασθαι, ἐποιήσατο ποιήσασθαι, τύψεται τύψεσθαι χωρὶς τῶν εἰς 'θαι' ἀπαρεμφάτων τοῦ παθητικοῦ παρακειμένου καὶ δευτέρου μέσου ἀορίστου. ταῦτα γὰρ οὐχ ὁμοτονοῦσι τοῖς ἰδίοις ὁριστικοῖς, ἀλλὰ πρὸ μιᾶς ἔχουσι τὸν τόνον οἷον πεποίηται πεποιῆσθαι, νενόηται νενοῆσθαι, τέτυπται τετύφθαι, γέγραπται γεγράφθαι, λέλεκται λελέχθαι, ἐτύπετο τυπέσθαι, ἐνύγετο νυγέσθαι, ἐλάβετο λαβέσθαι, ἵκετο ἱκέσθαι, ἀφίκετο ἀφικέσθαι. σεσημείωται τὸ ἔρεσθαι δευτέρου μέσου ἀορίστου ὂν καὶ προπαροξυνόμενον, περὶ οὗ ἔστιν εἰπεῖν ὅτι ἐξηκολούθησε τῷ δέρεσθαι καὶ φέρεσθαι καὶ στέρεσθαι, ἅτινά εἰσιν ἐνεστῶτος καὶ παρατατικοῦ, καὶ ἐκ τοῦ ἐναντίου δὲ σεσημείωται τὸ λιτέσθαι ἐνεστῶτος καὶ παρατατικοῦ ὂν καὶ παροξυνόμενον οἷον «οἷ τ´ αὐτῷ θάνατόν τε κακὸν καὶ κῆρα λιτέσθαι» (Π 47) ἀντὶ τοῦ ἱκετεύειν. ὤφειλε γὰρ προπαροξύνεσθαι ὁμοίως τῷ ἰδίῳ ὁριστικῷ τῷ λίτεται. κάλλιον δὲ ἠκολούθησε τῷ λιπέσθαι θέσθαι ἰδέσθαι, ἅτινά εἰσι δευτέρου μέσου ἀορίστου. Σεσημείωται
to draw out, to peel, to set, to make stand, to give, to yoke, to stand, to go, to know, to live, to be taken, to put, to give, to be, to be blinded, to have been blinded, to be struck, to be struck.
Every simple infinitive in -σθαι in every case has the same accent as its own indicative, e.g. τύπτεται τύπτεσθαι, βοᾶται βοᾶσθαι, χρυσοῦται χρυσοῦσθαι, τυφθήσεται τυφθήσεσθαι, τυπήσεται τυπήσεσθαι, ἔρχεται ἔρχεσθαι, ἐτύψατο τύψασθαι, ἐποιήσατο ποιήσασθαι, τύψεται τύψεσθαι—except for the infinitives in -θαι of the passive perfect and of the second middle aorist. For these do not have the same accent as their own indicatives, but have the accent one syllable earlier, e.g. πεποίηται πεποιῆσθαι, νενόηται νενοῆσθαι, τέτυπται τετύφθαι, γέγραπται γεγράφθαι, λέλεκται λελέχθαι, ἐτύπετο τυπέσθαι, ἐνύγετο νυγέσθαι, ἐλάβετο λαβέσθαι, ἵκετο ἱκέσθαι, ἀφίκετο ἀφικέσθαι.
Noted is ἔρεσθαι, being of the second middle aorist and proparoxytone, about which one may say that it followed δέρεσθαι and φέρεσθαι and στέρεσθαι, which are of the present and imperfect; and conversely noted is λιτέσθαι, being of the present and imperfect and paroxytone, as in “οἷ τ´ αὐτῷ θάνατόν τε κακὸν καὶ κῆρα λιτέσθαι” (Π 47), in place of ἱκετεύειν. For it ought to be proparoxytone, in the same way as its own indicative λιτεται. But it more properly followed λιπέσθαι, θέσθαι, ἰδέσθαι, which are of the second middle aorist. Noted is