Discussion of accentuation (circumflex, oxytone) in Greek imperatives and present verbs ending in -ω and -ου, rules about monosyllables, prefixes, preservation of tone in compounds, exceptions, Aeolic and Homeric examples.
προστακτικὸν προπαροξύνεται. λέγω δὲ τὸ «νημερτές μοι ἔνισπε» (Od. δ 642)—χρή ἀπόχρη. τὸ γὰρ ἀποχρῇ ἀπὸ τοῦ χρῇ περισπωμένου ἐγένετο. Τὰ εἰς 'ω' μονοσύλλαβα μὴ ἔχοντα τὴν μετοχὴν εἰς 'ς' ὀξύτονον ἐπὶ ἐνεστῶτος μετὰ προθέσεως συντεθειμένα τὴν περισπωμένην φυλάττει καὶ ἐν τῇ συνθέσει, σμῶ περισμῶ, δρῶ συνδρῶ, κλῶ συγκλῶ, ὦ συνῶ, παρῶ. πρόσκειται «ἐπὶ ἐνεστῶτος» διὰ τὸ σχῶ παράσχω, σπῶ ἐπίσπω, τὸ δὲ βῶ ἀναβῶ, δῶ παραδῶ φυλάσσει τὸν αὐτὸν τόνον ὡς ἔχοντα τὴν μετοχὴν εἰς 'ς' ὀξύτονον. πρόσκειται «μετὰ προθέσεως» διὰ τὸ ἄζω τὸ ξηραίνω. τοῦτο γὰρ ἀπὸ τοῦ 'α' στερητικοῦ μορίου καὶ τοῦ ζῶ. * Τὰ εἰς 'ου' μονοσύλλαβα προστακτικά, ἡνίκα μὲν συντεθῇ μετὰ μονοσυλλάβου προθέσεως, περισπᾶται οἷον οὗ προοῦ. ἡνίκα δὲ μετὰ δισυλλάβου, βαρύνεται, θοῦ ἀπόθου κατάθου, σχοῦ ἀνάσχου. Πᾶν ῥῆμα ὁριστικὸν εἰς 'ω' ὑπὲρ μίαν συλλαβὴν ἐν τῇ συνθέσει φυλάττει τὸν αὐτὸν τόνον, γράφω καταγράφω, βαίνω μεταβαίνω, φιλῶ καταφιλῶ, λέγω ἀλέγω. τὸ δὲ χειρογραφῶ καὶ καλαμογλυφῶ καὶ ἀσθενῶ καὶ εὐσεβῶ καὶ ἀπειθῶ οὐ φυλάττουσι τὸν τόνον οὐ γὰρ ἀπὸ ῥημάτων συνετέθησαν. Πᾶς παρῳχημένος ὁριστικὸς ἀπὸ φωνήεντος ἀρχόμενος καὶ ἀπὸ φύσει μακρᾶς τὸν αὐτὸν φυλάττει τόνον καὶ ἐν τῇ συνθέσει, εἶχον κατεῖχον, ἧψα συνῆψα, εἶπον ἐξεῖπον, εὗδον «εὗδ´ ἀνακλινθείς» (Od. δ 794) καθεῦδον «ἔνθα καθεῦδ´ ἀναβάς» (Α 611), ἧστο καθῆστο, πλὴν τοῦ εἶξεν ὑπόειξεν ὡς παρὰ τῷ ποιητῇ ἐν Ὀδυσσείᾳ (π 42) τῷ δ´ ἕδρης ἐπιόντι πατὴρ ὑπόειξεν Ὀδυσσεύς, εἶκον ὑπόεικον «νεῶν δ´ ὑπόεικον ἀνάγκῃ (Π 305). τὸ δὲ οἶδα σύνοιδα Αἰολικόν. χαίρουσι γὰρ οἱ Αἰολεῖς ἀναβιβάζειν τοὺς τόνους ὥσπερ ἐπὶ τοῦ Ἀτρεύς Ἄτρευς. πρόσκειται ἀπὸ φωνήεντος ἀρχόμενα διὰ τὸ
The imperative is accented with a circumflex on the penult. I mean «νημερτές μοι ἔνισπε» (Od. δ 642)—χρή ἀπόχρη. For ἀποχρῇ arose from χρῇ with circumflex. Monosyllables in -ω which do not have the participle in -ς with acute accent, when compounded in the present tense with a preposition, preserve the circumflex also in the compound: σμῶ περισμῶ, δρῶ συνδρῶ, κλῶ συγκλῶ, ὦ συνῶ, παρῶ. The phrase “in the present tense” is added because σχῶ παράσχω, σπῶ ἐπίσπω, but βῶ ἀναβῶ, δῶ παραδῶ preserve the same accent as having the participle in -ς with acute accent. The phrase “with a preposition” is added because of ἄζω, “I dry”; for this is from the privative particle ἀ- and ζῶ.
Monosyllabic imperatives in -ου, when compounded with a monosyllabic preposition, take the circumflex, e.g. οὗ προοῦ; but when with a disyllabic one, they take the grave, θοῦ ἀπόθου κατάθου, σχοῦ ἀνάσχου.
Every indicative verb in -ω of more than one syllable preserves the same accent in composition: γράφω καταγράφω, βαίνω μεταβαίνω, φιλῶ καταφιλῶ, λέγω ἀλέγω. But χειρογραφῶ and καλαμογλυφῶ and ἀσθενῶ and εὐσεβῶ and ἀπειθῶ do not preserve the accent, for they were not compounded from verbs.
Every past indicative beginning with a vowel and from one that is long by nature preserves the same accent also in composition: εἶχον κατεῖχον, ἧψα συνῆψα, εἶπον ἐξεῖπον, εὗδον «εὗδ´ ἀνακλινθείς» (Od. δ 794), καθεῦδον «ἔνθα καθεῦδ´ ἀναβάς» (Α 611), ἧστο καθῆστο—except εἶξεν ὑπόειξεν, as in the poet in the Odyssey (π 42): τῷ δ´ ἕδρης ἐπιόντι πατὴρ ὑπόειξεν Ὀδυσσεύς; and εἶκον ὑπόεικον: «νεῶν δ´ ὑπόεικον ἀνάγκῃ (Π 305). But οἶδα σύνοιδα is Aeolic; for the Aeolians delight in raising the accents, as in Ἀτρεύς, Ἄτρευς. The phrase “beginning with a vowel” is added because of …