Accent and inflection patterns in Homeric Greek verbs (‑μι and ‑μαι), tonic behavior in compounds, imperatives, optatives, and participles; examples from Iliad and Odyssey.
χεῦε περιέχευε, κεῖτο κατέκειτο. πρόσκειται ἀπὸ φύσει μακρᾶς διὰ τὸ ἷζε ἔφιζε »Νέστωρ δ´ αὐτὸς ἔφιζε« (Od. γ 411). ἷεν ξύνιεν »καὶ μέν μευ βουλέων ξύνιεν« (Α 273) ὡς »αὐτὰρ ἐπεὶ κόσμηθεν« (Il. Γ 1). εἶχε κάτεχε »νὺξ δὲ μάλα στυγερὴ κάτεχ´ οὐρανόν« (Od. ν 269). πρόσκειται »ὁριστικός« διὰ τὸ εἰπέ ἔξειπε, εὑρέ ἔφευρε εὗδε κάθευδε, ἧσο κάθησο »ἀλλ´ ἀκέουσα κάθησο« (Α 565) * Πᾶν ὑποτακτικὸν εἰς 'μαι' λῆγον ἐπὶ δευτέρου μέσου ἀορίστου ἐν τῇ συνθέσει προπαροξύνεται οἷον θῶμαι ἀπόθωμαι καὶ διάθωμαι »δεῦτε τέκνον καὶ διάθωμαι«, σχῶμαι ἀπόσχωμαι »ἀπόσχωνται πολλοί«. * Τὰ εἰς 'μι' εὐκτικὰ ἀπὸ μονοσυλλάβων ῥημάτων ἐπὶ ἐνεστῶτος τὸν αὐτὸν τόνον φυλάττει καὶ ἐν τῇ συνθέσει, σμῷμι σμῷς σμῷ περισμῷμι περισμῷς περισμῷ, δρῷμι δρῷς δρῷ συνδρῷμι συνδρῷς συνδρῷ. πρόσκειται »ἐπὶ ἐνεστῶτος« διὰ τὸ σχοῖμι σχοῖς σχοῖ ἐπίσχοιμι ἐπίσχοις ἐπίσχοι. τὸ δὲ »ἐπίσχοιες« (Ξ 241) ἀπὸ τοῦ ἐπίσχοις πλεονασμός ἐστι τοῦ 'ε' ἢ συστολὴ τοῦ ἐπισχοίης. * Τὰ σύνθετα προστακτικὰ βραχυκατάληκτα ὡς ἐπὶ πλεῖστον ἀναπέμπει τὸν ἑαυτῶν τόνον, τὰ δὲ μακροκατάληκτα τὸν αὐτὸν τοῖς ἁπλοῖς φυλάττει τόνον. βραχυκατάληκτα μὲν λέγε κατάλεγε, σπεῖρε κατάσπειρε, ἧσο κάθησο. μακροκατάληκτα δὲ νοοῦ διανοοῦ, ποίει περιποίει. * Πᾶν ἀπαρέμφατον συντιθέμενον φυλάττει τὸν αὐτὸν τόνον, ἴσχειν ἐπίσχειν, σχεῖν ἐπισχεῖν, πτέσθαι ἐπιπτέσθαι, σχέσθαι ἀποσχέσθαι »τότ´ ἂν οὔτοι ἀποσχέσθαι« (Od. ι 211), ἧσθαι καθῆσθαι, κεῖσθαι κατακεῖσθαι. Οὐδεμία μετοχὴ περισπᾶται, εἰ μὴ ἐκ συναιρέσεως εἴη. αὗται δὲ ἢ εἰς 'ων' λήγουσαι, ἀρσενικαὶ οὖσαι ἢ οὐδέτεραι, ἢ εἰς 'ουν' μόνως οὐδέτερον
χεῦε, περιέχευε; κεῖτο, κατέκειτο. “It is prefixed from a naturally long (syllable), because of ἷζε, ἔφιζε: ‘and Nestor himself sat down’ (Od. γ 411). ἷεν, ξύνιεν: ‘and indeed he understood my counsels’ (Α 273), as (in) ‘but when they had been marshalled’ (Il. Γ 1). εἶχε, κάτεχε: ‘and night, very hateful, held the sky’ (Od. ν 269). “Indicative” is added because of εἰπέ, ἔξειπε; εὑρέ, ἔφευρε; εὗδε, κάθευδε; ἧσο, κάθησο: ‘but listen and sit down’ (Α 565).
Every subjunctive ending in -μαι, in the compound form of the second middle aorist, is accented on the antepenult, e.g. θῶμαι, ἀπόθωμαι and διάθωμαι: ‘come, child, and let me set (it) apart’; σχῶμαι, ἀπόσχωμαι: ‘may many refrain’.
The optatives in -μι from monosyllabic verbs in the present keep the same accent also in composition: σμῷμι, σμῷς, σμῷ; περισμῷμι, περισμῷς, περισμῷ; δρῷμι, δρῷς, δρῷ; συνδρῷμι, συνδρῷς, συνδρῷ. “In the present” is added because of σχοῖμι, σχοῖς, σχοῖ; ἐπίσχοιμι, ἐπίσχοις, ἐπίσχοι. And ἐπίσχοιες (Ξ 241) is from ἐπίσχοις, either an addition of ε, or a contraction of ἐπισχοίης.
Compound imperatives with short final syllable for the most part throw back their own accent, but those with long final syllable keep the same accent as the simple forms. Short-final: λέγε, κατάλεγε; σπεῖρε, κατάσπειρε; ἧσο, κάθησο. Long-final: νοοῦ, διανοοῦ; ποίει, περιποίει.
Every infinitive when compounded keeps the same accent: ἴσχειν, ἐπίσχειν; σχεῖν, ἐπισχεῖν; πτέσθαι, ἐπιπτέσθαι; σχέσθαι, ἀποσχέσθαι: ‘then indeed (it would be) not possible to refrain’ (Od. ι 211); ἧσθαι, καθῆσθαι; κεῖσθαι, κατακεῖσθαι.
No participle is circumflexed, unless it is from contraction. These are either those ending in -ων, being masculine or neuter, or those ending in -ουν, neuter only.