Discussion of Greek accentuation: second aorist/ present/ imperfect forms in -μι become oxytone; forms ending in -εις -ους -ως -υς also oxytone; -μενος participles proparoxytone except for perfect participles which retain tone; rules about shifting accent when more than three syllables; examples given.
ἀπὸ τοῦ ἴσημι. αἱ δὲ τοῦ δευτέρου ἀορίστου ἢ ἐνεστῶτος καὶ παρατατικοῦ τῶν εἰς 'μι' πᾶσαι ὀξύνονται, στάς, φθάς, ἱστάς, κιχράς. Αἱ δὲ εἰς 'εις' καὶ εἰς 'ους' καὶ εἰς 'ως' καὶ εἰς 'υς' πᾶσαι ὀξύνονται, τυφθείς, δαρείς, τυπείς, τιθείς, διδούς, βιούς, πεποιηκώς, τετυφώς, τετυπώς, ἑστώς, βεβώς, πηγνύς, ὀλλύς, ὀμνύς. Αἱ δὲ εἰς 'μενος' πᾶσαι προπαροξύνονται χωρὶς τῶν τοῦ παρακειμένου, τυπτόμενος, γραφόμενος, τυψόμενος, τυψάμενος, γραψάμενος, τυπούμενος· αἱ γὰρ τοῦ παρακειμένου πρὸ μιᾶς ἔχουσι τὸν τόνον, τετυμμένος, πεποιημένος, πεφιλημένος, πεπταμένος, χωρὶς εἰ μὴ πάθωσι· τότε γὰρ ἀναβιβάζουσι καὶ αὗται τὸν τόνον μὴ οὖσαι ὑπὲρ τρεῖς συλλαβὰς ὡς ὦρκα ὦρμαι ὄρμενος, ἥδω ἥσω ἧσμαι ἡσμένος καὶ ἄσμενος, καὶ βεβλημένος βλήμενος καὶ ἄρχμενος καὶ δέγμενος καὶ ἄλμενος καὶ ἐμπλήμενος, εἴτε παρακειμένου εἶεν παθητικοῦ εἴτε ἄλλου χρόνου, εἰκότως προπαροξύνονται. πρόσκειται »μὴ οὖσαι ὑπὲρ τρεῖς συλλαβὰς« διὰ τὸ ἀκαχῶ ἀκαχήσω ἠκάχημαι ἠκαχημένος ἀκαχημένος. τὸ γὰρ οὐτάμενος καὶ ἐληλάμενος
From ἴσημι. But those of the second aorist or of the present and imperfect of the verbs in -μι are all accented on the acute: στάς, φθάς, ἱστάς, κιχράς. And those in -εις and in -ους and in -ως and in -υς are all accented on the acute: τυφθείς, δαρείς, τυπείς, τιθείς, διδοὺς, βιοὺς, πεποιηκώς, τετυφώς, τετυπώς, ἑστώς, βεβώς, πηγνύς, ὀλλύς, ὀμνύς. And those in -μενος are all accented with the proparoxytone, except those of the perfect: τυπτόμενος, γραφόμενος, τυψόμενος, τυψάμενος, γραψάμενος, τυπούμενος; for those of the perfect have the accent one syllable before the end: τετυμμένος, πεποιημένος, πεφιλημένος, πεπταμένος, except if they undergo a change; for then these too raise the accent, not being more than three syllables, as ὦρκα ὦρμαι ὄρμενος, ἥδω ἥσω ἧσμαι ἡσμένος and ἄσμενος, and βεβλημένος βλήμενος and ἄρχμενος and δέγμενος and ἄλμενος and ἐμπλήμενος—whether they are of the perfect passive or of another tense, they are reasonably accented with the proparoxytone. The clause “not being more than three syllables” is added because of ἀκαχῶ ἀκαχήσω ἠκάχημαι ἠκαχημένος ἀκαχημένος. For οὐτάμενος and ἐληλάμενος