Discussion of Ancient Greek accentuation for participles and related adjective forms: how endings (-μι, -η, -α) affect paroxytone/proparoxytone/perispomenon placement; neuter participles' agreement with masculine; composite participles not shifting accent; forms that become nouns when accent rises; examples (e.g., ἵστημι, τετυμμένη, λέγων).
οὐ κατὰ πάθος γίνονται προπαροξυτόνως ἀπὸ τοῦ οὐτασμένος καὶ ἐληλασμένος, ἐπειδὴ ὡς ὄντα ὑπὲρ τρεῖς συλλαβὰς ὤφειλον τὸν αὐτὸν τόνον φυλάξαι, ἀλλ´ ἀπὸ τῶν εἰς 'μι' εἰσίν, ὡς ἀπὸ τοῦ οὔτημι καὶ ἐλήλημι, ἵνα ὦσιν ἐνεστῶτος καὶ παρατατικοῦ ὥσπερ ἵστημι ἵσταμαι ἱστάμενος. Αἱ εἰς 'η' λήγουσαι θηλυκαὶ παροξύνονται, τυπτομένη, τετυμμένη. Αἱ εἰς 'α' θηλυκαὶ προπαροξύνονται ἢ προπερισπῶνται. καὶ προπερισπῶνται μέν, ὅσαι ἀπὸ ὀξυτόνων εἰσὶν ἀρσενικῶν ἢ περισπωμένων, νοῶν νοοῦσα, εὐφρανῶν εὐφρανοῦσα, τυπείς τυπεῖσα, τετυφώς τετυφυῖα. προπαροξύνονται δέ, ὅσαι ἀπὸ βαρυτόνων εἰσὶν ἀρσενικῶν, λέγων λέγουσα, τύψων τύψουσα, ποιήσας ποιήσασα. Αἱ οὐδέτεραι μετοχαὶ ὁμοτονοῦσι τοῖς ἰδίοις ἀρσενικοῖς, ὁ τύπτων τὸ τύπτον, ὁ ποιῶν τὸ ποιοῦν, ὁ λαβών τὸ λαβόν, ὁ ποιήσας τὸ ποιῆσαν, εἰ καὶ μὴ τὸν αὐτὸν διὰ τὸν κανόνα. Αἱ συντιθέμεναι μετοχαὶ οὐκ ἀναβιβάζουσι τὸν τόνον, λέγων καταλέγων, φέρων περιφέρων, ἐλθών ἀνελθών, σπών μετασπών, πατῶν περιπατῶν. εἰ δὲ ἀναβιβάζουσι τὸν τόνον, οὐκέτι μένουσι μετοχαί, ἀλλ´ ὀνόματα γίνονται, τλάς Ἄτλας, βάς Ἄβας, φάς Περίφας, χωρὶς τῆς ἑκών καὶ ἀέκων. καὶ ἔστιν εἰπεῖν διαφόρους λύσεις,
They do not come to be proparoxytone by way of irregularity from οὐτασμένος and ἐληλασμένος, since, as being more than three syllables, they ought to have kept the same accent; rather, they are from the verbs in -μι, as from οὔτημι and ἐλήλημι, so that they may be of the present and imperfect, just as ἵστημι, ἵσταμαι, ἱστάμενος.
The feminine participles ending in -η are paroxytone: τυπτομένη, τετυμμένη.
The feminine participles in -α are proparoxytone or properispomenon. And they are properispomenon, insofar as they are from oxytone masculine forms or from circumflexed ones: νοῶν, νοοῦσα; εὐφρανῶν, εὐφρανοῦσα; τυπείς, τυπεῖσα; τετυφώς, τετυφυῖα. But they are proparoxytone, insofar as they are from barytone masculine forms: λέγων, λέγουσα; τύψων, τύψουσα; ποιήσας, ποιήσασα.
The neuter participles have the same accent as their corresponding masculine forms: ὁ τύπτων, τὸ τύπτον; ὁ ποιῶν, τὸ ποιοῦν; ὁ λαβών, τὸ λαβόν; ὁ ποιήσας, τὸ ποιῆσαν, even if not the same, because of the rule.
Compound participles do not raise the accent: λέγων, καταλέγων; φέρων, περιφέρων; ἐλθών, ἀνελθών; σπών, μετασπών; πατῶν, περιπατῶν. But if they raise the accent, they no longer remain participles, but become nouns: τλάς, Ἄτλας; βάς, Ἄβας; φάς, Περίφας—except for ἑκών and ἀέκων.
And it is possible to state various solutions,