ἀποκριδά. τὸ δὲ κρύβδα καὶ μίγδα πρὸ τοῦ 'δα' μέσον ἔχουσι τὸ 'β' καὶ 'γ'. τὸ χύδα οἱ μὲν ὤξυναν, οἱ δὲ ἐβάρυναν, ὅπερ καὶ ἐπεκράτησεν. τὰ εἰς 'θα', εἰ μὲν πρὸ τοῦ 'θ' τὸ 'χ', ὀξύνεται, τριχθά, τετραχθά. εἰ δὲ μὴ ἔχῃ, βαρύνεται, ὑπὲρ δύο συλλαβὰς ὄντα προπαροξύνεται, ὑπεσταλμένου τοῦ ἐνταῦθα προπερισπωμένου, ἔνθα, πρόσθα, πάροιθα, ἄτερθα, ὄπισθα, ὔπισθα, ἤλιθα, ὕπαιθα «ὁ δ´ ὕπαιθα λιάσθη» (Ο 520), μίνυνθα. τὰ εἰς 'χα' λήγοντα ἐπὶ ποσότητος βαρύνεται, δίχα «δίχα δέ σφιν ἥνδανε βουλή» (Σ 510), τρίχα· τὸ «διὰ τρίχα κοσμηθέντες» (Β 655) οὐ σύνθετον. ἔμελλε γὰρ προπαροξύνεσθαι ὡς διάνδιχα, ἀλλ´ ἔστι τὸ ἑξῆς διακοσμηθέντες τρίχα. τὰ γὰρ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς προπαροξύνεται, τέτραχα, πένταχα, ἕξαχα. τὰ διὰ τοῦ 'δεια' δίφθογγον ἔχοντα ὑπὲρ δύο συλλαβὰς τρίτην ἀπὸ τέλους ἔχει τὴν ὀξεῖαν, διχάδεια, τροπάδεια, ἐγκρικάδεια, καταλοφάδεια «βῆν δὲ καταλοφάδεια φέρων» (Od. κ 169), κρυφάδεια. τὰ εἰς 'α' λήγοντα, ὅτε δικαταληκτοῦντα καὶ εἰς σύμφωνον λήγει, πρὸ μιᾶς ἔχει τὸν τόνον, ἀτρέμα καὶ ἀτρέμας, ἠρέμα καὶ ἠρέμας, ὑπόδρα καὶ ὑποδράξ λέγεται, χωρὶς δὲ τοῦ 'ξ' παροξύνεται. καὶ τὰ εἰς 'κα' τῷ 'ι' παραληγόμενα πρὸ μιᾶς ἔχει τὸν τόνον, κἂν ἁπλᾶ ᾖ κἂν σύνθετα, αὐτίκα, παραυτίκα, ἡνίκα, πηνίκα, ὁπηνίκα. Τὰ εἰς 'τε' λήγοντα ὑπὲρ δύο συλλαβὰς πάντα προπαροξύνεται, ἄλλοτε, ἐνίοτε, ἑκάστοτε, ἔκτοτε. μόνον τὸ ἠΰτε πρὸ μιᾶς ἔχει τὸν τόνον· τὸ δὲ αἴτιον, ὅτι μόνον τῷ 'υ' παραλήγεται, τὰ γὰρ ἄλλα 'ο'. τὰ δὲ δισύλλαβα μὴ ἔχοντα τὸ 'τ' πρὸ τοῦ 'ε' καὶ αὐτὰ βαρύνεται, ὑπεσταλμένων ὀλίγων, τῆλε, πόσε, κεῖσε, ὧδε, βάλε. τὸ δὲ εἴθε
Pending translation