ἀλλὰ τοῦ πρωτοτύπου. τοιοῦτό ἐστι καὶ τὸ πηνικάδε ἀπὸ τοῦ πηνίκα. τὰ γὰρ φωνὴν παραχθέντα εἰς 'δε', μηδὲν πλέον τοῦ πρωτοτύπου σημαίνοντα, πρὸ μιᾶς ἔχει τὸν τόνον, τοιόσδε, τοσόσδε, τηλικόσδε. οὕτως οὖν καὶ ἐπὶ τῶν ἐπιρρημάτων, τημόσδε, τηνικάδε, ἐνθάδε. οὐδὲν γὰρ πλέον δηλοῖ τοῦ τῆμος, τηνίκα, ἔνθα. Τὰ εἰς 'ζε', εἰ μὲν ἔχει πρὸ τέλους βραχὺ τὸ 'α', τρίτην ἀπὸ τέλους ἔχει τὴν ὀξεῖαν οἷον ἔραζε, θύραζε· παραιτητέον δὲ τοὺς περισπῶντας τὸ θύραζε· Ἀθήναζε, Ὀλυμπίαζε, Θήβαζε, Ἀφίδναζε, μέταζε μόνον τῶν εἰς 'αζε' ἐπὶ χρόνου τεθειμένον »μέταζε χατίζων« παρὰ πρόθεσιν παρηγμένον. τὰ φύσει μακρᾷ παραληγόμενα προπαροξύνεται ἢ προπερισπᾶται· προπαροξύνεται μὲν ὅσα ἔχει βαρύτονον τὸ πρωτότυπον, ὡς παρὰ τὸ Οἰνόη Οἰνόηζε, προπερισπᾶται δὲ τὰ ἀπὸ ὀξυτόνων, ὡς παρὰ τὸ Ἀχαρνή Ἀχαρνῆζε, κεφαλή κεφαλῆζε, χαμαί χαμᾶζε. Τὰ εἰς 'σε' τοῖς εἰς 'θεν' ὁμοτονεῖ· ἐπεὶ γὰρ τὸ πάντοθεν προπαροξύνεται, διὰ τοῦτο καὶ πάντοσε, ἔκτοθεν ἔκτοσε, ἄλλοθεν ἄλλοσε, ἑτέρωθεν ἑτέρωσε, ἀμφοτέρωθεν ἀμφοτέρωσε, ἑκατέρωθεν ἑκατέρωσε. προπερισπᾶται δὲ τὸ Θριῶσε, ἐπεὶ καὶ τὸ Θριῶθεν ὁμοίως, ἐκεῖθεν ἐκεῖσε. τό τε κυκλόθεν παροξύνεται καὶ τὸ κυκλόσε, τηλόθεν τηλόσε, ὁμόθεν ὁμόσε. Τὰ εἰς 'θεν' πάντα δισύλλαβα μὲν ὄντα πρὸ μιᾶς ἔχει τὸν τόνον,
but of the prototype. Such too is πηνικάδε from πηνίκα. For the forms derived in -δε, signifying nothing more than the prototype, have the accent on the penult: τοιόσδε, τοσόσδε, τηλικόσδε. So then also in the case of adverbs: τημόσδε, τηνικάδε, ἐνθάδε. For they indicate nothing more than τῆμος, τηνίκα, ἔνθα. The forms in -ζε, if they have short α before the end, have the acute on the antepenult, as ἔραζε, θύραζε; but one must reject those who circumflex θύραζε. Ἀθήναζε, Ὀλυμπίαζε, Θήβαζε, Ἀφίδναζε; and μέταζε alone among the forms in -αζε is used temporally—“μέταζε χατίζων”—being derived from a preposition. Those with a naturally long penult are accented with an antepenultimate acute or an antepenultimate circumflex: with an antepenultimate acute are those whose prototype is barytone, as from Οἰνόη, Οἰνόηζε; with an antepenultimate circumflex are those from oxytone words, as from Ἀχαρνή, Ἀχαρνῆζε; κεφαλή, κεφαλῆζε; χαμαί, χαμᾶζε. The forms in -σε have the same accent as those in -θεν; for since πάντοθεν is accented on the antepenult, therefore also πάντοσε; ἔκτοθεν, ἔκτοσε; ἄλλοθεν, ἄλλοσε; ἑτέρωθεν, ἑτέρωσε; ἀμφοτέρωθεν, ἀμφοτέρωσε; ἑκατέρωθεν, ἑκατέρωσε. But Θριῶσε has an antepenultimate circumflex, since Θριῶθεν likewise; ἐκεῖθεν, ἐκεῖσε. Both κυκλόθεν is accented on the penult and κυκλόσε; τηλόθεν, τηλόσε; ὁμόθεν, ὁμόσε. All the forms in -θεν, being disyllabic, have the accent on the penult,