Τὰ εἰς 'ου' περισπῶνται, πανταχοῦ, ἀγχοῦ »ἀγχοῦ δ´ ἱσταμένη« (Β 172), ὁμοῦ, αὐτοῦ ἀντὶ τοῦ εἰς τὸν τόπον αὐτόν »αὐτοῦ πρόσθε ποδῶν« (χ 4), ὑψοῦ »ὑψοῦ δ´ ἐπὶ ψαμάθοισι« (Α 486) τηλοῦ, ἀλλαχοῦ, οὐδαμοῦ, ἑκασταχοῦ ὡς παρὰ Δημοσθένει (p. 308, 28) »καὶ ἔτι τὰς ἑκασταχοῦ βραδυτῆτας« καὶ τὰ λοιπὰ πλὴν τοῦ ἰδού τὸ δεικτικόν, ἰού τὸ σχετλιαστικὸν καὶ οὔ τὸ ἀρνητικόν. τοῦτο δὲ καὶ ἐν τῇ συνεπείᾳ ὀξύνεται. οὐ μάχεται τὸ ὅπου βαρυνόμενον, ἀλλ´ ἀνέδωκε τὸν τόνον ὁμοίως τῷ πῇ ὅπῃ, ποῦ ὅπου. Ὀλίγα ἐστὶν εἰς 'ευ'. τὸ μὲν εὖ περισπᾶται καὶ τὸ φεῦ. καὶ τὸ ἄνευ βαρύνεται καὶ τὸ ὑπέρφευ συντεθέν. τὸ ἐλελεῦ περισπᾶται. Τὰ εἰς 'ει' δίφθογγον λήγοντα ἐπιρρήματα ὀξυνόμενα δύο ἐστί, τὸ ἀεί καὶ τὸ ἐπεί χρονικὸν »ἐπεὶ δὴ λίπε δῶμα Καλυψοῦς« (θ 452). ἔστι γὰρ ὁ ἐπεί καὶ σύνδεσμος. βαρύτονα δὲ τὸ ἄγρει, ὃ κατὰ συνεκδρομὴν τοῦ ῥήματος πληθυντικῶς εἴρηται »ἀγρεῖθ´ αἱ μὲν δῶμα κορήσατε« (υ 149), ὁ δέ γε Ἀντίμαχος ἀργεῖτε ἔφη ὑπερβιβάσας τὸ 'ρ'. καὶ ἔτι τὸ οἴκει παρὰ Μενάνδρῳ ἀντὶ τοῦ οἴκοι. περισπώμενα δὲ τοπικὰ Δώρια, τηνεῖ, τουτεῖ, πεῖ αὐτεῖ. τὸ δὲ ἐκεῖ ἀποκέκοπται.
Pending translation