Εἰς 'ρ' λήγοντα ἐπιρρήματα ὀξύτονα οὐκ ἔστιν καὶ τὰ ἁπλᾶ βαρύτονα σπάνια καὶ μονήρη ὡς ἔχει τὸ νύκτωρ μόνον εἰς 'ωρ' καὶ τὸ ἄτερ μόνον εἰς 'ερ'. τὸ γὰρ Δάματερ κλητικὴ ὡς τὸ Ἥρακλες, καὶ ἄφαρ. τὸ γὰρ αὐτῆμαρ, ποσσῆμαρ, ἐννῆμαρ σύνθετα παρώνυμά εἰσιν. Τὰ εἰς 'ας' μὴ παραληγόμενα τῷ 'ε' σὺν ἀμεταβόλῳ ὀξύνεται, ἑκάς, ἀνεκάς, ἀγκάς, ἐντυπάς, ἀνδρακάς. τὸ μέντοι πέλας βαρύνεται καὶ τὸ ἀτρέμας »ἀτρέμας ἧσο« (Β 200), ὅπερ καὶ χωρὶς τοῦ 'ς' λέγεται ἀτρέμα. τὸ δὲ ἅλιας παρ´ Ἱππώνακτι προπαροξύνεται ἀπὸ τοῦ ἅλις πλεονάσαν τὸ 'α'. * Τὰ εἰς 'ες' λήγοντα ἐπιρρήματα ἁπλᾶ φυσικῶς οὐκ ἔστιν, εἰ μὴ τὸ ἐχθές δισύλλαβον καὶ χθές μονοσύλλαβον καὶ ἐνδελιστές ὀξύτονον παρὰ Συρακοσσίοις, ὃ καὶ ἐλλιστές λέγεται· τὸ γὰρ ἀές ἀπὸ τοῦ ἀεί· τὸ δὲ ἄληθες, ἐπίτηδες ὀνοματικὰ καὶ βαρύτονα. Τὰ εἰς 'ης' βαρύνεται, ἔμπης, ἐξαίφνης, ἐξαπίνης, ἑξείης· τὸ δὲ ἑξῆς τὸ ἀπ´ αὐτοῦ περισπᾶται. καὶ τὸ ἀκαρής ὀξυνόμενον ὀνοματικόν ἐστιν ὅμοιον τῷ εὐρυπυλής. Τὰ εἰς 'ις' λήγοντα δισύλλαβα βαρύνεται, μόλις, μόγις, ἅλις, ἄνις ἀντὶ τοῦ χωρίς, μέχρις καὶ τὸ παρ´ αὐτὸ ἄχρις. λέγεται δὲ καὶ μέχρι καὶ ἄχρι ἄνευ τοῦ 'ς', αὖθις, ὃ λέγεται καὶ αὖθι καὶ αὖθιν. μόνα τὸ χωρίς καὶ ἀμφίς ὀξύνονται. τὰ δὲ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς εἰς 'ις' λήγοντα, ὑπεσταλμένων τῶν διὰ τοῦ 'αδις' καὶ 'ακις' ὀξύνονται, ἐγκυτίς, ὃ χωρὶς τοῦ 'ς' Καλλίμαχος εἶπεν »σὺ δ´ ἐγκυτὶ τέκνον ἐκέρσω«,
Pending translation