Prosodia Catholica (Herodian)

Passage 1.514
← Index
1.514
discusses accentuation and suffixation of adverbs and participles (βαρύνεσθαι, επιρρήματα like ζαφελῶς, τὸ οὕτως etc.), origins from genitive or direct forms, rules for -ως vs -ω endings, analogy from three-stem nouns, and specific forms like ἀνελυμένο 'οὕτως' from 'οὕτω'
δὲ αὐτάρκως, εὐώδως τῷ μὲν λόγῳ περισπασθήσεται, ἐπεὶ καὶ αἱ γενικαὶ αὐτῶν, ὁ δὲ Ἀρίσταρχος βαρύνει. καὶ τὴν κακοήθων γενικὴν καὶ αὐθάδων βαρύνειν μεμελετήκασι παραλόγως, αἷς συμβαρύνουσι καὶ τὰ ἐπιρρήματα, κακοήθως, αὐθάδως. ὁ δὲ Ἀρίσταρχος καὶ τὸ νοσώδων ἐβάρυνεν ἀλόγως. καὶ ἀπὸ μετοχῶν, ἀγαπώντων ἀγαπώντως, ἐπαρκούντων ἐπαρκούντως, προσηκόντων προσηκόντως. παρὰ τὸ ζάφελος προπαροξυνόμενον ὀφείλει καὶ τὸ ζαφελῶς ἐπίρρημα βαρύνεσθαι, ὡς ἀπὸ τοῦ ζάθεος ζαθέως· οὐ γάρ ἐστι παρὰ τῷ ποιητῇ ζαφελής. περιεσπάσθη δὲ τὸ ζαφελῶς, ἐπεὶ τὰ διὰ τοῦ 'λως' ἐπιρρήματα παραληγόμενα τῷ 'ε' ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον φιλεῖ περισπᾶσθαι, ἐντελῶς, ἐπιμελῶς, ἀμελῶς, οἷς καὶ τὸ ζαφελῶς συνεξέδραμε. πρόσκειται »ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον« διὰ τὸ εὐτραπέλως, ἰκέλως. τὸ νουνεχόντως ἀπὸ δύο κατὰ διάστασιν λέξεων παρήχθη, τῆς νοῦν καὶ τῆς ἐχόντων. τὸ ἕως καὶ ἀνταποδοτικὸν τὸ τέως πρωτότυπά ἐστι καὶ οὐχ ὡς τὰ λοιπὰ παρῆκται. τὸ ὥς παρ´ εὐθεῖαν γέγονε τὸ ὅς, ὅθεν καὶ ὀξύνεται καὶ συνετέθη καθώς. καὶ τὸ οὕτως καὶ τὸ αὕτως βαρύνεται. οὐκ ἔστι δὲ τὸ οὕτως ἀπὸ τῆς γενικῆς, ἀλλ´ ἀπὸ εὐθείας γίνεται. εἰ γὰρ ἀπὸ γενικῆς, ὤφειλεν εἶναι τούτως. καὶ ὅτε μὲν ἐπιφέρεται σύμφωνον, ἐξέρχεται τὸ 'ς'. ὅτε δὲ φωνῆεν, φυλάττεται τὸ 'ς'. ἔστι δὲ οὕτως ἀναλογώτερον τοῦ οὕτω· ἐπειδὴ τὰ ἀπὸ τριγενῶν ὀνομάτων γινόμενα μεσότητος ἐπιρρήματα εἰς 'ως' λήγειν ὀφείλει· ὅταν δὲ μὴ τριγενῆ ᾖ, εἰς 'ω' λήγει, κύκλος κύκλῳ. ἴδωμεν οὖν, εἰ τοῦτο τριγενές. οὗτος αὕτη τοῦτο. οὕτως ἄρα τὸ ἀνάλογον. τὸ δὲ οὕτω ἀπὸ τοῦ οὕτως γέγονε κατ´ ἀποβολὴν τοῦ 'ς'.
The adverbs αὐτάρκως and εὐώδως will, in accordance with the principle, be circumflexed, since their genitives are so as well; but Aristarchus accents them with a grave. And they have, contrary to reason, made it their practice to accent with a grave the genitive of κακοήθης and αὐθάδης, and with these they also accent with a grave the adverbs κακοήθως, αὐθάδως. Aristarchus also, without reason, accented νοσώδων with a grave. Also (adverbs are formed) from participles: from ἀγαπώντων, ἀγαπώντως; from ἐπαρκούντων, ἐπαρκούντως; from προσηκόντων, προσηκόντως. From ζάφελος, which is proparoxytone, the adverb ζαφελῶς too ought to be accented with a grave, as from ζάθεος comes ζαθέως; for ζαφελής is not found in the poet. But ζαφελῶς has been circumflexed, since adverbs in -λως with ε in the penult for the most part tend to be circumflexed—ἐντελῶς, ἐπιμελῶς, ἀμελῶς—and with these ζαφελῶς has run along as well. The phrase “for the most part” is added because of εὐτραπέλως and ἰκέλως. νουνεχόντως has been derived from two words in separation, νοῦν and ἐχόντων. ἕως and, as its correlative, τέως are primary forms and are not derived like the rest. From the nominative ὅς comes ὥς; hence it is also accented with an acute and compounded as καθώς. And οὕτως and αὕτως are accented with a grave. οὕτως is not from the genitive, but is formed from the nominative; for if it were from the genitive, it ought to be τούτως. And when a consonant follows, the ‘ς’ drops; but when a vowel (follows), the ‘ς’ is kept. οὕτως is more in accordance with analogy than οὕτω, since adverbs of manner formed from three-gender adjectives ought to end in -ως; but when the adjective is not three-gender, it ends in -ω, as κύκλος, κύκλῳ. Let us see, then, whether this is three-gender: οὗτος, αὕτη, τοῦτο. Therefore οὕτως is the analogical form. οὕτω has come from οὕτως by loss of the ‘ς’.

Gadget

A small interactive toy based on this passage (experimental).
No gadget yet.

Overlaps (Stephanos, Meineke)

char LCS 19 (2.3%) word LCS 5 (2.8%)
Show overlap highlight
… καὶ οὐχ ὡς τὰ λοιπὰ παρῆκται. τὸ ὥς παρ´ εὐθεῖαν γέγονε τὸ ὅς, ὅθεν καὶ ὀξύνεται καὶ συνετέθη καθώς. καὶ τὸ οὕτως καὶ τὸ αὕτως βαρύνεται. οὐκ ἔστι δὲ τὸ οὕτως ἀπὸ τῆς γενικῆς, ἀλλ´ ἀπὸ εὐθείας γίνεται. εἰ γὰρ ἀπὸ γενικῆς, ὤφειλεν εἶναι τούτως. καὶ ὅτε μὲν ἐπιφέρεται σύμφωνον, ἐξέρχεται τὸ 'ς'. ὅτε δὲ φωνῆεν, φυλάττεται τὸ 'ς'. ἔστι δὲ οὕτως ἀ…
…θη διὰ τοῦ « η »· καὶ ἀπὸ γενικῆς Ἀσκάλωνος Ἀσκαλωνίτης, Ἕλεος Ἑλεΐτης καὶ Ἑλείτης ὁ τὸ Ἕλος οἰκῶν, Ὠρεός Ὠρεΐτης καὶ Ὠρείτης. ἔδει οὖν καὶ Βορυσθενείτης διὰ διφθόγγου· οὐ γὰρ ὅμοιον τῷ τεμενίτης οὐδὲ τῷ ἑρκίτης. οὐ γὰρ ἀπὸ τῆς γενικῆς ἀλλ´ ἀπὸ τῆς εἰς « ος » εὐθείας ταῦτα καὶ εἰκότως ἔχει τὸ « ι »· τὸ δὲ Βορυσθένης οὐκ εἰς « ος » λήγει. τί οὖν ἐροῦμεν; ὅτι ἠκολούθησε τῷ πλείονι χαρακτῆρι διὰ τοῦ « ι ». τὰ γὰρ διὰ διφθόγγου ὀλίγα, Ζελείτης Σαμαρείτης Δικαιαρχε…