* Τὰ εἰς 'πτω' λήγοντα ῥήματα, εἰ ἔχοι τὸ 'ι' πρὸ τοῦ τέλους, συνεσταλμένον αὐτὸ ἔχει, λίπτω, ἴπτω, χρίπτω· διὸ σημειούμεθα τὸ πίπτω καὶ ῥίπτω. * Τὰ διὰ δύο 'σσ' παραγωγὰ ῥήματα ὑπὲρ δύο συλλαβὰς βαρύτονα ὅτε ἔχει δίχρονον πρὸ τέλους συστελλόμενον αὐτὸ ἔχει, ἀράσσω, πατάσσω, χαράσσω, ἀλλάσσω, ἀφύσσω. δῆλον οὖν ὅτι καὶ τὸ θαάσσω ὀφείλει τὸ 'α' συστελλόμενον ἔχειν. τὸ δὲ ἐλασσῶ περισπᾶται παρὰ τὸ ἔλασσον γενόμενον. διὸ βαρύτονα πρόσκειται. * Τὰ διὰ τοῦ 'αζω' δισύλλαβα συστέλλει τὸ 'α', ὑπεσταλμένων τῶν Αἰολικῶν, διὰ τὸ πτάζω καὶ πλάζω, ὅθεν ἐπιπλάζω ἀντὶ τοῦ ἐπιπλήσσω. ἔστωσαν δὲ παραδείγματα τοῦ κανόνος ταῦτα· στάζω, φράζω, βάζω, σφάζω. παραλόγως ἄρα τὸ κράζω ἐκτέταται. καὶ τὰ ὑπὲρ δύο συλλαβὰς ἔχει συνεσταλμένον τὸ 'α', χωρὶς εἰ μὴ ἔχοι πρὸς τῷ 'α' τὸ 'ι', διὰ τὸ ματᾴζω, σφαδᾴζω. ἔστωσαν δὲ παραδείγματα τοῦ κανόνος ταῦτα· σκιάζω, ἐνθουσιάζω, ἀγοράζω. τινὲς δὲ ἐκτείνουσι τὸ «ὅδ´ ἀγοράζει κλεῖδ´ ἔχων». τουτέστιν ἐν ἀγορᾷ διατρίβει, πρὸς διαστολὴν τοῦ ἑτέρου, λέγω δὲ τοῦ ὠνεῖσθαι. * Πᾶν ῥῆμα εἰς 'ζω' λῆγον ἔχον πρὸ τέλους τὸ 'ι' συνεσταλμένον αὐτὸ ἔχει, οἰκίζω, κιθαρίζω, πολεμίζω, ἐλπίζω, σκελίζω. τὸ μέντοι δανείζω διὰ τῆς 'ει' διφθόγγου γράφεται, οὐ μέντοι διὰ ἐκτεταμένου τοῦ 'ι'. Τὰ διὰ τοῦ 'ανω' ὑπὲρ δύο συλλαβὰς συστέλλει τὸ 'α', λιμπάνω, ἁνδάνω, λαμβάνω, μανθάνω, λανθάνω, τὸ μέντοι ἱκάνω καὶ κιχάνω ἄλογον ἔχοντα τὸν πρῶτον χρόνον τοῦ ἀορίστου ἐκτείνει τὸν δεύτερον. Τὰ διὰ τοῦ 'υνω' ῥήματα ὑπερδισύλλαβα βαρύτονα ἐκτείνει τὸ 'υ', ὀτρύνω, μολύνω. Τὰ εἰς 'σι' λήγοντα ῥήματα μακρᾷ παραλήγει, ἱστᾶσι, κιχρᾶσι, ἑστήκασι, βεβασιλεύκασι, τετύφασι, γεγράφασι, νενοήκασι. ποιηταὶ δὲ ἐνίοτε συστέλλουσι, ὡς παρὰ Ξενοφάνει «ἐξ ἀρχῆς καθ´ Ὅμηρον ἐπεὶ μεμαθήκασι πάντες» καὶ πάλιν «ὁππόσα δὴ θνητοῖσι πεφήνασιν εἰσοράασθαι», καὶ παρ´ Ἀντιμάχῳ «οἱ δὲ πάροιθε πόνοιο νενεύκασιν ἄλλος ἐπ´ ἄλλῳ» καὶ παρὰ Ὁμήρῳ (λ 304) «τιμὴν δὲ λελόγχασι». τοιοῦτον δὲ καὶ τὸ «ἀμφὶ δὲ δένδρεα μακρὰ πεφύκασι» (η 114) καὶ ἕτερα πλεῖστα. * Τὰ διὰ τοῦ 'σκε' παρηγμένα Ἰακῶς βραχεῖαν ἔχει τὴν παραλήγουσαν «ὧδε δέ τις εἴπεσκε» (Β 271) καὶ «τὴν αὐτὸς φορέεσκε» (Il. Ο 646). οὕτως καὶ ἔασκε.
Verbs ending in -πτω, if they have ι before the end, have it contracted: λίπτω, ἴπτω, χρίπτω; therefore we mark πίπτω and ῥίπτω.
Derived verbs with double σσ, of more than two syllables and barytone, whenever they have a two‑time vowel before the end, have it contracted: ἀράσσω, πατάσσω, χαράσσω, ἀλλάσσω, ἀφύσσω. It is clear, then, that θαάσσω too ought to have the α contracted. But ἐλασσῶ is circumflexed, having come from ἔλασσον; therefore “barytone” is added.
Disyllables in -αζω contract the α, with the Aeolic forms excepted, because of πτάζω and πλάζω, whence ἐπιπλάζω in place of ἐπιπλήσσω. Let these be examples of the rule: στάζω, φράζω, βάζω, σφάζω. Therefore κράζω is lengthened contrary to rule. And those of more than two syllables have the α contracted, unless they have ι alongside the α, as in ματᾴζω, σφαδᾴζω. Let these be examples of the rule: σκιάζω, ἐνθουσιάζω, ἀγοράζω. Some, however, lengthen “ὅδ´ ἀγοράζει κλεῖδ´ ἔχων”, that is, “he spends time in the marketplace”, to distinguish it from the other sense, I mean “to buy”.
Every verb ending in -ζω that has ι before the end has it contracted: οἰκίζω, κιθαρίζω, πολεμίζω, ἐλπίζω, σκελίζω. δανείζω, however, is written with the diphthong ει, but not with lengthened ι.
Verbs in -ανω of more than two syllables contract the α: λιμπάνω, ἁνδάνω, λαμβάνω, μανθάνω, λανθάνω; ἱκάνω and κιχάνω, however, having the first tense of the aorist irregular, lengthen the second.
Verbs in -υνω, of more than two syllables and barytone, lengthen the υ: ὀτρύνω, μολύνω.
Verbs ending in -σι have a long penult: ἱστᾶσι, κιχρᾶσι, ἑστήκασι, βεβασιλεύκασι, τετύφασι, γεγράφασι, νενοήκασι. Poets, however, sometimes contract it, as in Xenophanes: “ἐξ ἀρχῆς καθ´ Ὅμηρον ἐπεὶ μεμαθήκασι πάντες” and again “ὁππόσα δὴ θνητοῖσι πεφήνασιν εἰσοράασθαι”, and in Antimachus: “οἱ δὲ πάροιθε πόνοιο νενεύκασιν ἄλλος ἐπ´ ἄλλῳ”, and in Homer (λ 304): “τιμὴν δὲ λελόγχασι”. Such too is “ἀμφὶ δὲ δένδρεα μακρὰ πεφύκασι” (η 114) and very many others.
Those formed with -σκε in the Ionic manner have a short penult: “ὧδε δέ τις εἴπεσκε” (Β 271) and “τὴν αὐτὸς φορέεσκε” (Il. Ο 646). So too ἔασκε.