μέλας. Γάλας, Κάλας, Φύλας, Μύλας ὁ πρῶτος εὑρὼν ἐν τῷ βίῳ τὴν τοῦ μύλου χρῆσιν, Χήλας, Ἄτλας ἔθνος Λιβυκόν. Ἡρόδοτος τετάρτῃ (c. 184). ἔστι δὲ τὸ ὄνομα ἀπὸ τῶν ὀρῶν τῶν δύο Ἀτλάντων. Ῥιανὸς δὲ ἐν Ἀχαϊκῶν δευτέρᾳ Ἀτάραντας εἶναί φησι καὶ μετ´ αὐτοὺς Ἄτλαντας. Πτερέλας, Κωτέλας, Ζηΐλας πατὴρ Νικομήδους, Πριόλας, Μιδιόλας, Γενειόλας, Μεσόλας ὁ Δεξαμενοῦ πατήρ, Ἀργόλας ὁ Ἀργεῖος. Ἀριστοφάνης Ἥρωσιν οὐκ ἠγόρευον; οὗτός ἐστ´ ὁ Ἀργόλας. μὰ Δι´ οὐ δέ γ´ Ἕλλην, ὅσον ἔμοιγε φαίνεται. καὶ Εὐριπίδης ἐν Πλεισθένει «ἐγὼ δὲ Σαρδιανός, οὐκέτ´ Ἀργόλας». Δορύλας, Ἀρτύλας, Βουκεφάλας λιμὴν τῆς Ἀργολικῆς καὶ ὁ ἵππος τοῦ Ἀλεξάνδρου. Ἀμύκλας ὁ Λακεδαίμονος υἱός. Σιμίας ἐν Μησίν «ὅν ῥ´ ἀπ´ Ἀμύκλαντος παιδὸς ἀποφθιμένου λαοὶ κικλήσκουσιν». Τὸ μέντοι ἱλᾶς περισπᾶται ἀπὸ τοῦ ἱλάεις. Τὰ εἰς δύο 'λλ' ἐκτεινόμενον ἔχοντα τὸ 'α' βαρύνεται, Μύλλας, Πάλλας, Βάλλας, Κύλλας, Κίλλας κύριον καὶ ἐθνικὸν ὁμοφώνως, Ἴλλας, Σίλλας, Φέλλας, Σέλλας ποταμὸς ἐν τῇ Μεσηνῶν γῇ, Ἰόλλας, Ἀβόλλας ποταμός, Ἀμύλλας, Λευκόλλας χωρὶς εἰ μὴ ἐπὶ σκώμματος εἴη ἢ ἔχοι τι ἐντελέστερον. τὸ μὲν πελλᾶς ὁ γέρων περισπᾶται ἐπὶ σκώμματος ὂν καὶ τὸ ἀλλᾶς καὶ βιλλᾶς. τὸ δὲ Παλλάς συστελλόμενον ἔχει τὸ 'α'. Τὰ εἰς 'μας' βαρύνεται, Τόλμας, ἀδάμας, Σίλμας, Τέλμας, Θαύμας, Δύμας, Βρίμας, Μάμας, Δάμας, Ἀρίμμας, Πυρίμμας, Ἐχέμμας, Λυκόρμας ποταμὸς Αἰτωλίας, ἀκαμαντοχάρμας. Πολυδάμας, Θειοδάμας, Εὐρυδάμας, Ἀλκιδάμας, Ἀθάμας, Σαλάμας καὶ Σπιτάμας Περσικὰ ὀνόματα, Ὀδόμας ἔθνος, Γαράμας ἔθνος Λιβύης· Ἡρόδοτος τετάρτῃ (c. 174) «οἳ πάντα ἄνθρωπον φεύγουσι καὶ παντὸς ὁμιλίαν». εἰ μὴ κατὰ τροπὴν εἴη Δωρικὴν ὡς τὸ Ἑρμᾶς καὶ τὸ Ἀρτεμᾶς ὑποκοριστικόν.
μέλας. Γάλασ, Κάλας, Φύλας, Μύλας, the first to discover in life the use of the mill; Χήλας; Ἄτλας, a Libyan people. Herodotus in the fourth book (c. 184). And the name is from the mountains, the two Atlases. But Rhianus in the second book of the Achaica says that there are Ἀτάραντες, and after them Ἄτλαντες. Πτερέλας, Κωτέλας, Ζηΐλας, father of Nicomedes; Πριόλας, Μιδιόλας, Γενειόλας, Μεσόλας, father of Δεξαμενός; Ἀργόλας the Argive. Aristophanes in Heroes: “Were they not calling him a hero? This is Ἀργόλας.” “By Zeus, not at all a Greek, so far as it seems to me.” And Euripides in Pleisthenes: “But I am a Sardian, no longer Ἀργόλας.” Δορύλας, Ἀρτύλας, Βουκεφάλας, a harbor of the Argolic land, and the horse of Alexander. Ἀμύκλας, son of Lacedaemon. Simias in Mēsis: “him, from the child of Ἀμύκλας who died, the peoples call by name.” However, ἱλᾶς is circumflexed from ἱλάεις. Words ending in double λλ, having the α lengthened, are barytone: Μύλλας, Πάλλας, Βάλλας, Κύλλας, Κίλλας, as a proper name and an ethnic alike; Ἴλλας, Σίλλας, Φέλλας, Σέλλας, a river in the land of the Messenians; Ἰόλλας, Ἀβόλλας, a river; Ἀμύλλας, Λευκόλλας—unless perhaps it is in jest or has something more emphatic. But πελλᾶς “the old man” is circumflexed, being in jest, and likewise ἀλλᾶς and βιλλᾶς. But Παλλάς, with the vowel shortened, has the α short. Words ending in -μας are barytone: Τόλμας, ἀδάμας, Σίλμας, Τέλμας, Θαύμας, Δύμας, Βρίμας, Μάμας, Δάμας, Ἀρίμμας, Πυρίμμας, Ἐχέμμας, Λυκόρμας, a river of Aetolia, ἀκαμαντοχάρμας. Πολυδάμας, Θειοδάμας, Εὐρυδάμας, Ἀλκιδάμας, Ἀθάμας, Σαλάμας and Σπιτάμας, Persian names; Ὀδόμας, a people; Γαράμας, a people of Libya. Herodotus in the fourth book (c. 174): “who flee every human being and all intercourse.” Unless it is by a Doric change, as Ἑρμᾶς and the diminutive Ἀρτεμᾶς.