Describes accentuation and inflection patterns of Ancient Greek adjectives and proper names ending in -ης: formation of genitive in -ους, when adjectives become oxytone or barytone, syncopation behavior, examples (ψευδής, πρηνής, Ἑρμῆς, Ἀρτεμῆς), dialectal and morphological variants, and related forms (-εας, -ηεις) with citations to Homer.
Τὰ εἰς 'ης' ἐπιθετικὰ δισύλλαβα εἰς 'ους' τὴν γενικὴν ποιοῦντα καὶ μὴ παθόντα συγκοπὴν ὀξύνεται, ψευδής, πρηνής, ζαής, ἁλής, σαφής, πρυλής, φραδής, νωθής. τὸ δὲ πλήρης βαρύνεται, πλειήρης γάρ, ὡς ξιφήρης, ὀλιγήρης. καὶ τὸ Ἄρης κύριον. Τὰ εἰς 'ης' δισύλλαβα κύρια ἔχοντα 'υ' ἐν τῇ παραληγούσῃ περισπᾶται, Μυῆς, Θυῆς, Κυῆς· βαρύνεται δὲ τὸ Βρύης, Κύης, Γύης περιττοσύλλαβα. τὸ γύης δὲ οὐ κύριον, ἔστι δὲ μέτρον τι γῆς καὶ μέρος ἀρότρου κατὰ Ἡσίοδον. Τὰ εἰς 'ης' κύρια ἀπὸ ἐντελεστέρου περισπᾶται, Ἑρμῆς, Θαλῆς, Πυλῆς, Ποδῆς ὁ παρ´ Ὁμήρῳ (Ρ 590), Φαλῆς, Κισσῆς, Σωσῆς. * Τὰ παρὰ τὸ ἄω συντιθέμενα καὶ εἰς 'ης' λήγοντα ὀξύνεται, ἀκραής, δυσαής, ὑπεραής. Τὰ παρὰ τὸ κλέος ἐπίθετα ὄντα ὀξύνεται, εὐκλεής, ἀκλεής, δυσκλεής. κύρια δὲ ὄντα ἐν μὲν τῇ ἐντελείᾳ βαρύνεται, ἐν δὲ τῇ συναιρέσει περισπᾶται, Ἡρακλέης, Ἡρακλῆς, Σωκλῆς, Προκλῆς, Σοφοκλῆς. ὡς καὶ τὰ εἰς 'εας' Ἀρτεμέας Ἀρτεμῆς, Θαλέας Θαλῆς, Ἀπελλέας Ἀπελλῆς. Τὰ εἰς 'ης' ἀπὸ τῶν εἰς 'ηεις' περισπῶνται, τιμῆς »τιμῆς ἔσεται« (Ι 605) οὕτως καὶ τὴν αἰτιατικὴν εἶπε »καὶ χρυσὸν τιμῆντα« (Il. Σ 475). τινὲς μὲν τὸ τιμῆς ὡς ἀπὸ τοῦ τιμήεις διὰ τοῦ 'ι' γράφουσιν, ἀλλὰ λόγος ἐστίν, ὡς πᾶσα εὐθεῖα ἀρσενικοῦ ὀνόματος ἐν τῇ τελευταίᾳ δύο ἔχουσα φωνήεντα ταῦτα ἐκφωνεῖ χωρὶς τοῦ Θρᾷξ. καὶ ἄλλως οἱ Δωριεῖς ἄνευ τοῦ 'ι' προφέρονται τιμῆες χαρίες αἱματόες καὶ ἡμεῖς λοιπὸν προσθέσει τοῦ 'ι' γράφομεν. τεχνῆς, δαφνῆς, φθογγῆς, σθενῆς, λαχνῆς, ζαχρῆς, ἀργῆς. τὸ δὲ »ὑψιπέτης« (Il. Μ 202) Ἀρίσταρχος ἐβάρυνεν εὑρὼν τὸ »ὠκυπέτα χρυσέῃσιν ἐθείρῃσιν« (Il. Θ 42) οὕτως κεκλιμένον ὡσεὶ καὶ ἀπὸ τοῦ παντοπώλης παντοπῶλα. πρόδηλον
Pending translation