ὁ ἀβλαβής Ἀπολλώνιος Ἀργοναυτικοῖς (I 556) »νόστον ἐπευφήμησαν ἀπηρέα νισσομένοισι« οὐκ ἔστι τύπου τῶν διὰ τοῦ 'ηρης', ἐβαρύνετο γὰρ ἂν ὡς χαλκήρης, κωπήρης. Ἔτι τὰ διὰ τοῦ 'ωρης' βαρύνονται, νεώρης, αὐτώρης, κατώρης, ὑληώρης, μεσσώρης, Διώρης ὄνομα κύριον. Λυκώρης. ἡ δὲ Λυκωρέος γενικὴ παρὰ Καλλιμάχῳ (hymn. Apoll. 94) ἀπὸ τῆς Λυκωρεύς εὐθείας ἐκφέρεται. * Τὰ εἰς 'σης' βαρύνεται, Ἀγχίσης, Ἀντίσης, Ἀμφίσης, Ἐρίσης, ὄνομα κύριον, Κυρίσης ποταμὸς Κελτικῆς, Τιπανίσης, ἔθνος παρὰ τὸν Καύκασον. Ἑκαταῖος Εὐρώπῃ. Βασανίσης ἔθνος Θρᾴκιον, Ὀδρύσης ἔθνος Θρᾴκης· Στράβων ἑβδόμῃ (fr. 48), Λαπέρσαι· οὕτως οἱ Διόσκουροι ἐκλήθησαν Λᾶν πόλιν Λακωνικὴν ἑλόντες. Τὰ εἰς 'της' ἁπλᾶ ἀρσενικὰ καθαρὸν ἔχοντα τὸ 'τ' βραχείᾳ παραληγόμενα ὑπὲρ δύο συλλαβὰς βαρύνεται, ἐργάτης, ἐλάτης, Ἰξιβάτης ἔθνος πρὸς τῷ Πόντῳ προσεχὲς τῇ Σινδικῇ. Ἑκαταῖος Ἀσίᾳ. Ἰαζαβάτης ἔθνος παρὰ Μαιῶτιν, οὓς Σαυρομάτας φησὶν Ἔφορος. Σαρμάτης ἔθνος Σκυθικόν, Σαυρομάτης ἔθνος Ἰνδικόν. λέγονται καὶ Συρμάται, ὡς Εὔδοξος πρώτῳ »ποταμὸν τοῦ Τανάϊδος Συρμάτας κατοικεῖν«. Γαλάτης ἔθνος πρὸς νότον τοῖς Παφλαγόσιν· ἀπὸ τῶν ἐν τῇ Κελτικῇ Γαλατῶν, οἳ πλανηθέντες πολὺν χρόνον καὶ καταλαβόντες τὴν χώραν οὕτως ὠνόμασαν. παρήχθη δὲ τὸ Γαλάτης ἐκ τοῦ Γάλλος ὑφέσει τοῦ ἑνὸς 'λ'. Ἀβρινάτης Ποντικὸν ἔθνος καὶ μετὰ τοῦ 'ρ' καὶ χωρὶς τοῦ 'ρ'. Δαλμάτης ἔθνος Ἰταλίας. λέγονται δὲ καὶ Δελματεῖς καὶ Δάλμιοι καὶ Δαλμιεῖς. Χαριμάτης ἔθνος πρὸς τῷ Πόντῳ. Παλαίφατος ἐν ἑβδόμῳ Τρωϊκῶν »Κερκετέων ἔχονται Μόσχοι καὶ Χαριμάται τοῦ Παρθενίου κρατέουσιν εἰς τὸν Εὔξεινον πόντον«. καὶ Ἑλλάνικος ἐν κτίσεσιν ἐθνῶν καὶ πόλεων »Κερκετέων δ´ ἄνω οἰκέουσι Μόσχοι
The blameless Apollonius, in the Argonautica (I 556), «νόστον ἐπευφήμησαν ἀπηρέα νισσομένοισι», is not of the type of those formed with -ηρης, for it would have been accented on the penult, like χαλκήρης, κωπήρης. Further, the forms in -ωρης are accented on the penult: νεώρης, αὐτώρης, κατώρης, ὑληώρης, μεσσώρης, Διώρης, a proper name; Λυκώρης. But the genitive Λυκωρέος in Callimachus (hymn. Apoll. 94) is produced from the nominative Λυκωρεύς.
The words in -σης are accented on the penult: Ἀγχίσης, Ἀντίσης, Ἀμφίσης, Ἐρίσης, a proper name; Κυρίσης, a river of Celtica; Τιπανίσης, a people by the Caucasus—Hecataeus in the Europa; Βασανίσης, a Thracian people; Ὀδρύσης, a people of Thrace—Strabo in the seventh book (fr. 48); Λαπέρσαι: thus the Dioscuri were called, after taking a Laconian city, Λᾶ.
The simple masculine words in -της, having a pure τ, with a short penult, and of more than two syllables, are accented on the penult: ἐργάτης, ἐλάτης; Ἰξιβάτης, a people near the Pontus, adjacent to the Sindic region—Hecataeus in the Asia; Ἰαζαβάτης, a people by the Maeotis, whom Ephorus says are Sauromatae; Σαρμάτης, a Scythian people; Σαυρομάτης, an Indian people. They are also called Συρμάται, as Eudoxus says in the first book: «ποταμὸν τοῦ Τανάϊδος Συρμάτας κατοικεῖν». Γαλάτης, a people to the south of the Paphlagonians: from the Galatae in Celtica, who, having wandered for a long time and having taken possession of the land, so named it. And Γαλάτης was derived from Γάλλος by the loss of one λ. Ἀβρινάτης, a Pontic people, both with ρ and without ρ. Δαλμάτης, a people of Italy; they are also called Δελματεῖς and Δάλμιοι and Δαλμιεῖς. Χαριμάτης, a people near the Pontus. Palaephatus in the seventh book of the Trojan Tales: «Κερκετέων ἔχονται Μόσχοι καὶ Χαριμάται τοῦ Παρθενίου κρατέουσιν εἰς τὸν Εὔξεινον πόντον». And Hellanicus in the Foundations of Peoples and Cities: «Κερκετέων δ´ ἄνω οἰκέουσι Μόσχοι»