Accentuation patterns of Greek nouns and adjectives with endings -στης and -ης (polysyllabic vs monosyllabic behavior, elision of η, shifts to genitive forms, examples: Κηδεστής, ἑρπηστής, Ἄραξος/Ἀράξης, Ἐθελοντής, etc.)
Αἰτίων πρώτη. τὸ μέντοι κηδεστής καὶ ἀργεστής »ἄνεμος ἀργεστᾶο Νότοιο« (Λ 306) ἐπιθετικὰ ὀξύνονται. τὸ δὲ Κηδέστης ὄνομα κύριον βαρύνεται. Τὰ εἰς 'στης' λήγοντα, τῷ 'η' παραληγόμενα, ἔχοντα πρὸ τοῦ 'τ' τὸ 'σ', ὑπὲρ δύο συλλαβὰς ὄντα ὀξύνεται, ἑρπηστής, ὀρχηστής, τευχηστής, ἀλφηστής. τὸ ὠμηστής Ἀρίσταρχος ὡς ἀθλητής, Τυραννίων δὲ ὡς κομήτης, σύνθετον ἐκδεχόμενος τὴν λέξιν. ἐπεκράτησε δὲ ἡ τοῦ Ἀριστάρχου προσῳδία. Τὰ εἰς 'ης' πολυσύλλαβα παρώνυμα μεταθέσει τῆς εἰς 'ος' εἴτε εὐθείας εἴτε γενικῆς εἰς 'ης' γινόμενα βαρύνονται, Ἄραξος Ἀράξης ἔθνος Ἰλλυρίας, Λάπιθος Λαπίθης ἔθνος Θεσσαλίας, εἴσπνηλος εἰσπνήλης ὁ ἐρώμενος, ἀγκυλόχειλος ἀγκυλοχείλης, Ἄσκαλος Ἀσκάλης, δάμαλος δαμάλης »δαμάλης ἔρως«, ἀπὸ τοῦ χαράξω Χάραξος Χαράξης, εὔπατρις εὐπάτριδος εὐπατρίδης εὐπατρίδου, ἑπτάπους ἑπτάποδος ἑπταπόδης παρ´ Ἡσιόδῳ, τρίπους τρίποδος τριπόδης, Οἰδίπους Οἰδίποδος Οἰδιπόδης. Γένης Γένητος Γενήτης λιμὴν καὶ ποταμὸς Καππαδοκίας. τὸ δὲ ἐθελοντής ἀπὸ τοῦ ἐθέλοντος καὶ ἑκοντής ἀπὸ τοῦ ἑκόντος γενικῆς μετοχῆς. τὸ δὲ νεοπτορθής παρὰ τὸ νεόπτορθος καὶ πολυκλαδής παρὰ τὸ πολύκλαδος ὀξύνονται ὡς διὰ τοῦ 'ους' κλινόμενα. Τὰ εἰς 'ης' ἐπίθετα παρὰ ῥῆμα σύνθετα εἰς 'ους' ποιοῦντα τὴν γενικὴν ὀξύνεται, εὐσεβής, ἀσεβής, εὐλαβής, θεοφιλής, αὐτοσφαγής, ἀνηλεγής, ὅθεν τὸ »νίσσετ´ ἀνηλεγέως« (Apoll. Rhod. Α 785), δυσηχής, πολυηδής, λαθικηδής, οἰνοπληθής, ἀληθής, ἀναιδής, θυμαρής, δυσαής, ζαχρηής, πολυσπειρής, νεοαρδής,
Aitiōn: first. The forms κηδεστής and ἀργεστής—“ἄνεμος ἀργεστᾶο Νότοιο” (Λ 306)—as epithets are accented with an acute. But Κηδέστης, as a proper name, is accented with a grave. Words ending in -στης, with η in the penult, having σ before τ, and being more than two syllables, are accented with an acute: ἑρπηστής, ὀρχηστής, τευχηστής, ἀλφηστής. ὠμηστής Aristarchus accents like ἀθλητής, but Tyrannion like κομήτης, taking the word as a compound; but the accentuation of Aristarchus prevailed. Polysyllabic paronyms in -ης, formed by transposition from the -ος of either the nominative or the genitive into -ης, are accented with a grave: Ἄραξος, Ἀράξης, a people of Illyria; Λάπιθος, Λαπίθης, a people of Thessaly; εἴσπνηλος, εἰσπνήλης, “the beloved”; ἀγκυλόχειλος, ἀγκυλοχείλης; Ἄσκαλος, Ἀσκάλῃς; δάμαλος, δαμάλης—“δαμάλης ἔρως”; from χαράξω: Χάραξος, Χαράξης; εὔπατρις, εὐπάτριδος, εὐπατρίδης, εὐπατρίδου; ἑπτάπους, ἑπτάποδος, ἑπταπόδης in Hesiod; τρίπους, τρίποδος, τριπόδης; Οἰδίπους, Οἰδίποδος, Οἰδιπόδης. Γένης, Γένητος, Γενήτης: a harbor and a river of Cappadocia. But ἐθελοντής is from ἐθέλοντος, and ἑκοντής from ἑκόντος, the genitive of the participle. And νεοπτορθής from νεόπτορθος, and πολυκλαδής from πολύκλαδος, are accented with an acute, as though declined through -ους. Adjectives in -ης, compounds from a verb, making the genitive in -ους, are accented with an acute: εὐσεβής, ἀσεβής, εὐλαβής, θεοφιλής, αὐτοσφαγής, ἀνηλεγής—whence “νίσσετ᾽ ἀνηλεγέως” (Apoll. Rhod. Α 785)—δυσηχής, πολυηδής, λαθικηδής, οἰνοπληθής, ἀληθής, ἀναιδής, θυμαρής, δυσαής, ζαχρηής, πολυσπειρής, νεοαρδής.